Half september … de vakantie lijkt al vergeten, de zomer dooft langzaam uit, maar de activiteiten in parochies en verenigingen zitten in een nieuwe dynamiek. Er is de hoop op groei en een rijk aanbod. Er leven heel wat verwachtingen.
Bij het begin van deze nieuwe ‘werkmaand’ zou ik willen dat ik een toverhoed bezat, een hoed waarin alle warme herinneringen aan de voorbije zomermaanden bewaard blijven om ze af en toe boven te halen midden allerhande nieuwe initiatieven: de melodie van blije vogels, de zon op mijn huid, een leuke babbel, een glaasje wijn, schoonheid alom.
Half september zou ik willen dat ik een toverstok bezat om alle verenigingen en werkgroepen het grootste succes toe te zwaaien: geslaagde activiteiten, inzet van heel veel mensen, doorleefde vriendschap, een sterk samenhorigheidsgevoel, de wil om frisse ideeën een kans te geven, een sterke beleving van een eventueel jaarthema, een perfect synodaal teamwork.
Half september zou ik willen dat ik een bezwerende toverformule bezat om elk wantrouwen tussen mensen te verbannen, en om het vele jammeren en klagen in te dijken in onze geweldige welvaartsstaat. Het liefst zou ik wensen dat mensen beseffen hoe goed het hier bij ons wel is, en zou ik de angst voorgoed uit hun harten verdrijven.
Half september zou ik willen dat ik een magische formule bezat om de samenleving en ons gemeenschapsleven te maken tot een plek waar alle christelijke waarden die ons nauw aan het hart liggen, de kans krijgen om te groeien: helpende handen, solidaire harten, diepe dromen, dankbaar godsgeloof, verzoening en verbondenheid, vertrouwen in het leven en in elkaar. En bij dat alles uiteraard een gelovig vertrouwen in onze God.
Maar helaas … toverkunst is niet aan de orde, ik kan niet toveren. Dat behoort tot de wereld van de sprookjes. Het zijn WIJ, wij allemaal samen, die onze schouders moeten zetten onder ons project, onder onze idealen. En dit zonder konijnen uit een hoge toverhoed, maar enkel met deze éne formule die echt altijd werkt: ‘We doen het SAMEN en we doen het met geduld, met liefde, geloof en vertrouwen’.
Raymond Decoster
