Aan het begin van de coronacrisis vond ik in het intentieboek van de St.-Pieterskerk het volgende: “Ja, ik kan wandelen in de natuur, eens mijn zinnen verzetten. Ik neem vandaag een andere weg dan gewoonlijk. Zou de St.-Pieterskerk open zijn? Inderdaad! Hoe fijn dat de kerk open is! Wat een fijne plek van rust. Midden de drukte van het werk, de zorg voor het gezin, rouwverwerking,… ontdek ik een oase van rust en stilte. Niet aan iedereen gegeven om hiermee om te gaan...” Deze oase van rust en stilte staat dit jaar reeds 50 jaar midden in het hart van St.-Pieter.
Meer over deze gebedsplaats met bijzonder architectuur lees je in Kerk & leven editie 23/2021
