Paaswens 2026.
“O God, er is geen God” schreef Multatuli – Eduard Douwes Decker – in zijn gekende roman Max Havelaar. Het is een zin die een oneindig vergezicht opent. God begint pas wanneer we Hem niet meer bedenken. God begint pas wanneer menselijke voorstellingen en beelden ophouden. Hij leeft waar een mens aan de grens is gekomen van wat de taal hem toelaat. God is zo veel groter dan onze burgerlijke moraal, verheven boven onze angst en ons verlangen. Mystici begrepen dat beter dan wie ook.
Ik realiseer het mij op Pasen scherper dan anders. Pasen legt het mysterie van leven en dood niet uit. Het kerkelijk feest is er niet om de Eeuwige aannemelijker te maken. God heeft onze argumenten/opwerpingen niet nodig om te “zijn”. Ook de Kerk heeft hij niet nodig om te bestaan. Pasen is een uitnodiging om aan de grens van de dood te vertrouwen op die God van leven. Overgave! De overgave van Jezus aan Hem in leven en – niet vanzelfsprekend! – in sterven. De overgave van de vrouwen en later de andere leerlingen bij het lege graf.
Zijn vrienden en vriendinnen staan bij de weggerolde steen. Ze zijn nog verdoofd door de overrompelende gebeurtenissen van de afgelopen paar dagen. Het is zo vlug gegaan. Die waren vol verraad, verloochening, tranen van pijn. Nu is het onwezenlijk dat de zon weer opgaat. Niemand van hen deed een oog dicht maar de vogels fluiten als iedere ochtend alsof er niets aan de hand is. De dauw trekt op, de schaduw wordt korter, een leegte gaapt. Er wordt weinig gezegd. Die lieve goede vriend, die heler, die profeet, gids en tochtgenoot. Hij is dood. Vermoord. En God heeft gezwegen. Hij heeft niets gedaan. Geen vernietigend vuur, geen hemelse legerschare, geen bliksemschichten. God lijkt bijna in te stemmen. Zo staan ze bij het graf. Verward. Verlaten. Worstelend met hun eigen lafheid. Wij herkennen er ons in als gelovige en christen, we delen in deze tijd in hun schaamte en soms lafheid.
God begint waar ze Hem niet kunnen volgen. Waar hun beelden zijn stuk geslagen. Ze hebben van Jezus gehouden. Dat is het enige waar ze zeker van zijn. Die liefde is hun band. Hun band met elkaar en met Hem. En zij herinneren Zijn woorden: de beste manier om God te kennen om Hém te kennen is: weer lief te hebben. Neen, hier in de dood is Hij niet. Hij kan alleen bij Zijn Abba, zijn Vader zijn. En in ons hart, in onze handen, in onze woorden.
Het is een moeizaam worstelen, drie dagen zijn niet genoeg, maar gaande ontmoeten ze Hem waar ze doen als Hij: breken en delen … tot hun hart brandt. Pasen is vieren dan God niet ophoudt te beminnen, ook niet in een tijd van kwetsbaarheid, schaamte, verdriet, oorlog en geweld.
Aan U allen, uw gezinnen, de zieken en ouderen: EEN ZALIG PASEN!!!
Alleluia!!
Pastoor Jan
