In memoriam…
Heer, herinner U zijn naam…
Kurt Van de Veire (58 jaar)
Titularis-organist van de parochie H. Drie-eenheid in Maldegem (Sint-Barbarakerk Maldegem, Sint-Adrianuskerk Adegem en Sint-Vincentius à Paulokerk Kleit)
Niet uit Gods hand gevallen
Vrijdag 11 september werd in beperkte kring afscheid genomen van Kurt Van de Veire. In de uitvaartliturgie klonken woorden uit de profeet Jesaja - “Wees niet bang, Ik heb u bij uw naam geroepen: gij zijt van Mij” (Jesaja 43,1-5) - en het evangelie waarin Christus zijn leerlingen midden in de nacht en de tegenwind tegemoetkomt (Matteüs 14,22-33). Vanuit die Schriftwoorden werd dankbaar stilgestaan bij Kurt als gelovig mens, echtgenoot en vader, vriend, leerkracht, organist en trouwe medewerker van onze parochies. Hieronder publiceren we de homilie die bij zijn verrijzenisliturgie werd uitgesproken.
“Wees niet bang, Ik heb u bij uw naam geroepen: gij zijt van Mij.”
Het zijn woorden uit de profeet Jesaja die vandaag bijna ingaan tegen wat wij voelen. Want in ons grote verdriet leeft ook angst: om het plotse verlies, om de leegte die achterblijft en om de weg die nu zonder Kurt verder moet gaan. Er is verslagenheid. Er is dat onwezenlijke besef dat hij er niet meer is. Zo plots. Zonder afscheid. Zonder dat iemand zich hierop kon voorbereiden.
Maar God vraagt ons niet om sterk te zijn alsof er niets gebeurd is. Hij belooft ons ook niet dat verdriet en pijn ons bespaard blijven. Hij zegt wel: “Wanneer gij door het water trekt, ben Ik bij u.” Niet: er zal geen water of geen vuur zijn. Maar wel: Ik ben bij u. Dat is misschien het enige wat ons geloof vandaag kan zeggen zonder ons verdriet geweld aan te doen. God geeft ons geen verklaring voor wat gebeurd is. Hij belooft zijn nabijheid.
Dat vertrouwen was Kurt niet vreemd. Hij was een gelovig man. Zijn liefde voor de liturgie kwam van binnenuit. Voor hem was liturgie werkelijk eredienst: dienst aan God, met zorg, schoonheid en eerbied. Daarom had hij ook zo’n sterk liturgisch aanvoelen. Hij wist dat wat in een kerk gebeurt meer is dan woorden, rituelen en muziek naast elkaar. Alles moet helpen om mensen te openen voor God.
En precies daarom was organist zijn voor Kurt geen job. Het was een roeping. Muziek was zijn passie. Hij verdiepte zich in componisten en partituren, zocht oude boekjes op, wilde weten waar muziek vandaan kwam en wat erachter schuilging. En wat hij deed, wilde hij goed doen. Heel goed zelfs. Dat hoorde bij Kurt: plichtsbewust, punctueel, perfectionistisch, loyaal. Maar een organist in de liturgie speelt uiteindelijk niet voor zichzelf. Hij dient. Hij draagt de zang. Hij ondersteunt het gebed. Hij helpt een gemeenschap om zich tot God te richten. En soms kan muziek daar komen waar woorden niet geraken. Zij kan verdriet dragen, vreugde verdiepen, een hart openen.
Daarom durf ik zeggen dat Kurt zijn roeping als organist werkelijk vervuld heeft: hij bracht mensen dichter bij God, bij de God in wie hij zelf geloofde.
Maar Kurt bracht niet alleen mensen dichter bij God. Hij bracht ook mensen dichter bij elkaar. Hij was een mensenmens. Iemand die luisterde en vaak maar weinig woorden nodig had om te begrijpen wat er in een ander leefde. Hij kon met humor spanning wegnemen, relativeren, mensen samenbrengen. In die bruine pretoogjes zat vaak iets guitigs.
Maar onder die humor en onder zijn soms wat gesloten houding zat een groot en gevoelig hart. Een zachte kern. Behulpzaam, loyaal en oprecht begaan met mensen. Op school, in onze parochies, bij vrienden en collega’s. Maar bovenal thuis. Daar lag zijn eerste zorg. Daar lag zijn grootste trots. In zijn gezin vond hij warmte, vertrouwdheid en liefde. Als echtgenoot was hij nabij en trouw, als vader betrokken en fier op elk van zijn kinderen. Hij volgde hun weg met grote aandacht, leefde mee met hun zorgen en vreugden en droeg hen heel dicht bij zijn hart. Wie Kurt kende, wist hoe diep zijn liefde voor zijn gezin ging en hoe groot zijn zorg voor elk van hen was.
Kurt, vandaag willen we je ook gewoon danken. Voor zoveel dat je hebt gedaan, vaak zonder er veel woorden aan vuil te maken. Voor je trouw, je inzet, je muziek, je humor, je deskundigheid en je bereidheid om klaar te staan. Voor leerlingen die op je konden rekenen, voor collega’s en parochianen, voor je pastoors, voor de kerken en gemeenschappen waarvoor je zoveel zorg hebt gedragen.
Maar vooreerst danken we je voor wie je geweest bent voor Patricia, voor je moeder Rita, voor Lisa en John, Stef en Madlen, en Anke. Voor je liefde, je zorg, je fierheid en je trouw. Patricia, jij noemde hem je soulmate: iemand aan wie je alles kon vertellen, iemand bij wie soms weinig woorden nodig waren om begrepen te worden. Dat maakt de stilte die nu achterblijft des te groter.
En precies daar, in de stilte die Kurt achterlaat, staan wij vandaag samen met jullie. Met de vraag hoe het nu verder moet, en met het besef dat zoveel van wat vanzelfsprekend was, plots niet meer vanzelfsprekend is. Misschien is het daarom dat het evangelie van vandaag zo dichtbij komt. De leerlingen zitten op het meer. Het is nacht en de wind zit tegen. Ze verliezen hun houvast. En juist dan komt Christus naar hen toe. Niet met een verklaring voor de storm. Niet met een antwoord op al hun vragen. Maar met de woorden: “Heb goede moed. Ik ben het. Wees niet bang.” En wanneer Petrus dreigt weg te zinken, strekt Jezus zijn hand uit en grijpt hem vast. Een beeld dat ons kan troosten: wij mogen geloven dat Kurt niet uit Gods hand is gevallen, maar door Hem wordt vastgehouden en binnengeleid in het eeuwige leven. En wij mogen vragen dat diezelfde hand ook Patricia, de kinderen, Rita en ons allen vasthoudt nu wij zonder hem verder moeten.
Zo meteen klinkt Blijf mij nabij. Dat lied betekende veel voor jou en Kurt, Patricia. Maar voor velen, en ook voor mij, is het met Kurt verbonden. Meer dan eens heb ik hem het horen zingen bij een uitvaart. En telkens raakte het mij hoe doorleefd hij die woorden kon laten klinken. Vandaag kan hij dit lied niet meer voor ons zingen. Zijn stem, die zo vaak troost gaf, zwijgt. Ook zijn handen zullen het orgel niet meer laten spreken zoals alleen hij dat kon. Maar misschien mogen wij nu die woorden voor hém biddend zingen. En tegelijk voor onszelf.
Blijf mij nabij.
Dat is uiteindelijk ook het gebed van Jesaja. Het gebed van de leerlingen in de storm. Het gebed van vandaag. Dat God Kurt nabij is. Dat God jullie nabij blijft. Dat God ons allen vasthoudt op de weg die voor ons ligt. En dat wij gelovig mogen vertrouwen: Kurt is niet uit Gods hand gevallen, maar mag er rusten. Voor eeuwig.
Rust zacht, lieve vriend.
Herbert Vandersmissen
Sint-Bavo Vinderhoute, 11 september 2026
