Beste vrienden,
De chrismamis die ons in deze week had moeten samenbrengen, kan niet doorgaan, net als de andere grote vieringen. Gaat zo dit jaar de Goede Week eigenlijk niet de mist in? Ik kan mij goed voorstellen dat dit zo lijkt. We zitten al weken met een gevoel van frustratie, niet alleen voor onszelf, maar ook – en misschien nog meer – voor de mensen aan wie we het beste van onszelf hadden willen geven. Dit is ook zo voor mij. De vele bezoeken en ontmoetingen waar ik naar uitkeek, konden in de meeste gevallen niet doorgaan. En ik had me voorbereid op “mijn” eerste Goede Week in Gent. In plaats daarvan moeten we “in ons kot” blijven. Ja, eerlijk, ook ik heb het moeilijk.
En toch laat ons geloof niet toe om deze periode alleen maar te beschouwen als verloren tijd. Wij mogen ze ook niet als zinloos beschouwen. Ook dit jaar moet de Goede Week “goed” kunnen zijn.
Wat we nu meemaken dwingt ons tot geduld. Dat lijkt passief, maar is het niet. In de Bijbel rijpen heel wat Godservaringen door gedwongen geduld. Het Godsvolk kon pas na veertig jaar in de woestijn het Beloofde Land binnengaan. Natuurlijk kunnen we tijdens deze pandemie onze plannen niet uitwerken. We worden verplicht afstand te houden. Zelfs in noodzakelijke gevallen kunnen we mensen amper of niet bijstaan. Sanitaire veiligheid is prioritair. Dat creëert ook dramatische toestanden. Hopelijk blijft deze situatie niet te lang duren.
Geduld is dus wachten. Maar het ons opgelegde geduld kan ons eveneens voorbereiden – spiritueel, mentaal en zelfs fysisch – op wat komen gaat, wat het ook zal zijn. We dachten de toekomst te kennen. Maar de wereld is grondig aan het veranderen. Na-corona zal niet zijn als voordien. Ons ongeduld kan ons leren dat onze roeping teveel ons eigen project aan het worden was en niet wat God met ons voor heeft. Gedwongen inactiviteit helpt ons terugkeren naar de bron. Gaat het echt om “Hem” of gebruiken wij Hem voor onszelf onder de mom van altruïsme of pastorale zorg?
Geduld is een leerschool in ontvangen en bevrijdt ons van de illusie dat wij het zijn die geven. We hebben ons waarschijnlijk al veel zorgen gemaakt. Teveel. Waren we bezig met de juiste zorgen? Wat niet bezield is door Gods Adem gaat voorbij als een schim. Maar Jezus gaat verder met het breken van het brood en met de voetwassing. Het zijn geen anekdotische gebeurtenissen uit het verleden maar zij zijn daadwerkelijk een sacramenteel heden en het zijn blijvende dragers van goddelijk leven. Dat brengen wij bij de mensen en daartoe zijn wij gewijd.
Het heeft allemaal iets te maken met goedheid. Goed zijn vandaag, in een nieuwe context. Tot goedheid is iedereen geroepen, vanuit zijn mens-zijn. De christen is het vanuit zijn geloof, met Jezus steeds voor ogen. De Goede Week toont ons niet alleen Gods goedheid, maar maakt van ons ook mensen voor “het goede doel”, en hopelijk goede mensen. Ik wens jullie alvast een zalig Pasen.
Bisschop Lode
