Zondag 10 mei 2026 was het – alweer - feest in onze kerk. 23 kinderen deden hun eerste communie. De kerk liep natuurlijk helemaal vol. De gezinnen van de eerstecommunicanten, grootouders en overgrootuders, familie…ze wilden er wat graag bij zijn. Ook Croxy, het lieveheersbeestje dat de kinderen had vergezeld tijdens de voorbereiding op dit feest, was alom aanwezig.
Het werd een mooie viering die nochtans begon met enkele hindernissen. Van een deur in de kerk had nét die morgen het pompsysteem het begeven, zodat die deur niet meer dicht ging. En de viering was nog maar pas begonnen of het schermensysteem waarop de teksten van gebeden en liederen te lezen zijn, liet ons in de steek. Gelukkig kon één scherm vlug terug opgestart worden. Ja, techniek in de kerk, het is handig en onmisbaar voor de liturgie, dat echter soms veel in de war kan sturen…
Maar die 23 vrolijke kinderen lieten deze pech niet aan hun hartje komen. Ze zongen en zwaaiden, zichtbaar blij dat ze eindelijk hun eerste communie mochten doen.
Wie van jullie heeft er al eens een schaap gezien?’ vroeg priester Victor bij het begin van de viering aan de eerstecommunicanten. Een overbodige vraag natuurlijk. ‘En wie heeft er al een herder gezien? Ook toen ging bij de meesten het vingertje omhoog. ‘Ik niet,’ bekende priester Victor, ‘toch niet in het echt.’
Deze vragen over schapen en een herder waren een opstap naar het verhaal van Jezus die zichzelf een goede herder noemt.
‘Het beeld van een herder die met zijn schapen rondtrekt,’ vertelde priester Victor verder, ‘is geen lief beeld. In Jezus’ tijd, al zo’n 2000 jaar geleden, was herder zijn een zwaar beroep. En nét die vergelijking gebruikt Jezus om de mensen toen, en ons vandaag op dit feest van de eerste communie, te zeggen dat voor elkaar zorgen echt nodig is, maar niet gemakkelijk. Dat het soms zelfs heel moeilijk is. Want daar is heel veel liefde voor nodig.
Eerste communie heeft ook met liefde te maken. Een hostie ontvangen, is eraan herinnerd worden dat God je graag ziet en bij jou wil zijn.
De communie is dus in niet zozeer een cadeau, evenmin een medicament, maar een opdracht van ‘zie mekaar graag’. Zorg voor mekaar, zoals een goede herder voor zijn schapen, zoals God voor zijn mensen.
En daarom is het zo fijn dat we dit feest van ‘de eerste hostie’ met velen samen vieren. Want goed leven, mekaar gaarne zien, dat kan je niet alleen. Daar hebben we mekaar voor nodig. Laten we dus samen verder gaan. Dat is de moeilijke maar mooie opdracht van de eerste communie. ‘
Toen de eerstecommunicanten, als afsluiting van de viering, de kerk rondhuppelden, klonk er natuurlijk luid applaus.
Proficiat! En vanaf nu krijgen jullie bij de communie in de kerk niet meer een zegenkruisje, maar een echte hostie! Want jullie horen er echt helemaal bij!
rvh
