Zondag 11 januari stond al lang met stip in de kalender van de eerstecommunicanten. Want dan zouden zij voor het eerst komen meevieren in de kerk. Voor de hostie moeten ze nog wel even wachten. Spijtig. En ja hoor, ze waren er alle 23! De priester die hen en iedereen verwelkomde vroeg meteen: Wie heet er hier Viktor? Niemand? Ik heet Viktor, en dat betekent ‘ de overwinnaar’. Wie mij een beetje kent, weet dat die naam wel bij mij past. Zo heeft ieder van ons een naam met een betekenis.
Die zondag was ook het einde van de kersttijd. Met de viering van Jezus’ doop werd deze tijd afgesloten. Een uitstekend moment voor de viering van deze naamopgave. Priester Viktor vergeleek Jezus’ doop met de doop van de eerstecommunicanten. “Net als Jezus zijn jullie zijn ook gedoopt en hebben een naam gekregen. Toen Jezus gedoopt werd klonk er vanuit de hemel een stem die zegde: ‘Dit is mijn welbeminde’. Dat zegt God vandaag ook tegen ons. Jullie, wij allen, zijn Gods welbeminden. Door zich te laten dopen nam Jezus ook zijn goddelijke opdracht aan: vriend van de mensen zijn, hen dichter bij God brengen. Als jullie zo dadelijk elk jullie naam zeggen betekent dit dat jullie kiezen voor Jezus.”
Eén voor één kwamen daarna de kinderen naar voor om luid hun naam te zeggen. Het lieveheersbeestje dat ze eerder geknutseld hadden, met onder de vleugeltjes hun foto, kreeg een plaats op het grote lieveheersbeestje. Dat staat nu achteraan in de kerk tot de dag van de eerste communie.
En daarna bleef iedereen als naar schone gewoonte nog even nababbelen bij een koffietje, een wijntje. En gepersonaliseerde koekjes! Wij hopen en wensen dat deze kinderen hebben gevoeld dat ze heel welkom zijn in onze warme geloofsgemeenschap.
