Of je nu het eerste, derde of elfde uur aankomt in onze wereldwijngaard, iedereen kan iets doen. Dat hoorden we tijdens de startviering in onze kerk op zondag 20 september. We hebben er samen gebeden, gezongen, elkaar vrede toegewenst ( het was ook vredeszondag) en als gebaar van ‘ik wil ook iets doen’ heeft ieder symbolisch een druiventrosje in de mand gelegd (geprikt). Deze start van ons pastorale werkjaar viel midden in de Scheppingsperiode, wanneer christenen extra aandacht besteden aan de zorg voor de Schepping. En dus hebben we weer een Laudato si boom geplant. Geen druivelaar, maar een vijgenboom. Dit plantritueel was een perfecte uitbeelding van ons thema ‘Niets doen is geen optie’. Iedereen deed iets, was betrokken bij deze boomplanting. Walter had vooraf in de kerktuin het plantgat gespit, chiroleiders Brent en Pol droegen de boom van in de kerk naar de kerktuin, gevolgd door de chiroleiding en al wie mee ging supporteren voor onze boomplantactie. Dan schaarde iedereen zich rond de plantplaats. De boom ging uit de pot en werd met veel zorg in het plantgat gezet. De chiroleiding - we kunnen ze hier niet allen bij name noemen- pakten de bussen met hemelwater die klaarstonden, en goten de put vol water. De vijgenboom begon meteen te drinken. Als de kluit verzadigd was nam iemand de spade om het plantgat te dichten, terwijl twee anderen de stam mooi rechtop hielden. Nog even de grond rondom aanstampen en na een applaus voor onze boom en alle werk(st)ers, van welk uur ook, ging iedereen terug naar de kerk voor een receptie met… geen vijgen, wel druiven. En zoals elke naviering, was deze parochiereceptie hartverwarmend.
Onze vijgenboom staat er prachtig bij, op een plek waar de zon zeker zal schijnen. Toen we hem plantten hingen er vier rijpe vijgen aan. Die hebben de planters alvast geplukt. De andere nog groene vruchten geven we tijd om te rijpen. Met geduld en een mooi nazomertje kunnen we die binnenkort ook oogsten.
