“Ieder mens moet zijn/haar weg gaan en moet dit zelf doen. Maar je moet dit niet alleen doen,” opent Greet De Baes deze spirituele gidsbeurt. “Voor zover ik weet, was God van kindsbeen af bij mij aanwezig. Ik zou heel content zijn, mochten mijn vier kinderen, mijn 13 kleinkinderen en mijn achterkleinkind later van tijd aangeven dat ik in eerste instantie een moeder en een oma was. Welnu: zonder God als mijn permanente metgezel zou dit zeker niet gelukt zijn. Althans niet op de manier van nu…”
“Zolang ik mijn deel in het kerkgebeuren kan en mag doen, zal ik het doen,” actualiseert Greet De Baes haar engagement als o.m. contactpersoon van de parochie Sente, waar de omstandigheden haar in 1995 naartoe brachten. Greet is immers geboren in Marke. Op 8 februari 1949. Haar moeder legde de fundamenten van haar Godsbetrokkenheid. “Zo moesten wij inwendig God groeten telkens wij een kerkgebouw passeerden. Toen al droomde ik van een job als verpleegster. Mijn heeroom, Gustaaf Swinnen, was legeraalmoezenier in Duitsland en was in Antwerpen medestichter van de Lupus Liga (voor melaatsen). Hij verdiepte mijn caritasgedachte. Na mijn studies aan het Hoger Instituut voor Verpleegkunde in Kortrijk werkte ik vier jaar in de dagkliniek van het Onze-Lieve-Vrouwhospitaal. Daarna deed ik 18 jaar nachtdienst in Sint-Maartens.”
Met ruim respect evoceert Greet de figuur van wijlen pastoor Jacques Hanoulle van Helkijn, waar zij van 1978 tot 1994 woonde. In priester Hanoulle erkent Greet haar mentor voor haar rijkelijk gestoffeerd levenshoofdstuk rond palliatieve zorg thuis, waaraan haar pensioen in 2007 een einde stelde. De klok rond paraat staan voor zoveel menselijk leed, moet je daarvoor niet van een beer gegeten hebben? “Helemaal niet,” glimlacht Greet. “Het doet niets af van het feit dat het zwaar is. Maar je hebt altijd iemand tegenover wie je kunt ventileren. Daarbij komt dat de dankbaarheid van patiënt en familieleden met geen woorden te beschrijven valt. God heeft mij zeker permanent begeleid in mijn gedrevenheid om stervende mensen sterker te maken. Het ging erom de dingen bespreekbaar te stellen bij zowel stervende als familie, die met identiek dezelfde angsten kampen. De ene is bang om de andere pijn te doen. Pas wanneer die angstspiraal doorbroken is, kan de rust haar intrede doen. Het is onze taak om die rust binnen te halen en om de verbondenheid tussen patiënt en familie op peil te houden.”
Enkele jaren geleden brachten de dokters bij Greet nieuws dat niemand gaarne hoort. Finaal liep dat schrikbarende hoofdstuk in haar leven goed af. “Na iedere routinecontrole ben ik dankbaar,” alludeert Greet op de geboden waakzaamheid. Zij geeft iedereen die ziek valt, de raad dit niet voor zichzelf te houden. “Ik deelde het mee aan mijn familie en de parochieraad. Hun steun was van onschatbare waarde. Een collega-palliatief thuisverpleegkundige zei tot mij dezelfde woorden die ik tot mijn patiënten sprak. En toch deden zij deugd, omdat ik vanuit een heel ander gevoel met andere oren luisterde…”
Willy Vanderheeren is de man die haar in 1995 naar Sente meetroonde . “Mijn partner is een gelovig persoon zonder veel omhaal van woorden. Nooit maakte hij een probleem van de onregelmatige uren waar mensen uit de palliatieve zorg aan onderworpen zijn. In mijn parochiewerk waren er weer die avondvergaderingen - en soms ‘klusjes’ waarbij Willy mij hielp. Ook in mijn ziekte was Willy mijn onvoorwaardelijke steun en toeverlaat.”
Volgens Greet symboliseert een kruisbeeld het best de Godsgedachte. “Het lijden, het sterven en de verrijzenis van de Christusfiguur zijn de drie pijlers van mijn geloof: liefde, mensen graag zien, zonder ook maar enig onderscheid.” Ongeveer dezelfde woorden sprak Greet elf jaar geleden als laureate van de 31ste Erkentelijkheidstrofee van de Orde van de Ezel: “De twee helpende handen op de ezelhoef symboliseren mooi hoe je het kruis van andere mensen helpt dragen…”
Filip Lecluyse
Wens je je te abonneren op Kerk&leven? Neem dan contact met het parochiesecretariaat.
