‘Waar er twee of drie verenigd zijn in mijn Naam, daar ben Ik in hun midden.’ Jezus wil in dit uur bij ons zijn. Dat is onze vreugde midden de pijn om het afscheid! Hij wil ons lief en leed delen en ons hart raken. Hij roept ons op om ook naar elkaar om te zien en in het bijzonder mekaar te bemoedigen.
Zo begint op 5 september de dankviering in de Sint-Pieterskerk. De kerk zit vol met Sint-Pieternaren, oud-Sint-Pieternaren en medegelovigen van dichtbij of een beetje verder. Maar één ding heeft iedereen gemeen: op dit moment samen zijn in zijn Naam.
Heer, leer ons de dingen die we elke dag voor ogen krijgen met een nieuw hart zien, een hart dat in alle momenten van het leven, die waarop we lachen, en die waarop we huilen, in staat is om te ontdekken dat Gij met ons begaan zijt.
Deken Edouard Van Maele heeft het in zijn homilie over de twee D’s. Een eerste D is die van Dankbaarheid. Dankbaar voor de vele mensen die zich op één of andere manier ingezet hebben in en rond de Sint-Pieterskerk. Dankbaar dat er in het verleden vanuit de geloofsgemeenschap antwoorden gegeven konden worden op plaatselijke noden, want de parochie zorgde niet enkel voor liturgie, maar ook voor een rijk verenigingsleven, cultuur, onderwijs. Vandaag de dag is dat niet meer zo. Ook leven we in een veranderend kerklandschap.
Daarom komt er een tweede D, namelijk die van Durven. Durven wij als geloofsgemeenschap een nieuw verhaal beginnen? Durven wij vanuit wat geweest is iets nieuws te starten, niet meer op dezelfde manier, niet meer in dezelfde vorm?
Deken Edouard Van Maele eindigt met de opdracht: “Blijf samenkomen, want waar er twee of drie verenigd zijn in zijn Naam, daar is Jezus in hun midden.”
In de voorbeden bidden we voor alle mensen die op één of andere manier hun steentje bijgedragen hebben aan het tot stand komen van de Sint-Pietersparochie, de groei en de bloei ervan.
God, in een dankbaar hart rijpen nieuwe dromen en groeit er verwachting. Wij leggen vol vertrouwen alles in uw handen.
Na de communie richten we ons nog even tot Maria met het lied Liefde gaf U duizend namen, dat aangevuurd door het enthousiasme van de Emmaüszangers, te horen is tot ver buiten de kerkmuren…
Symbolisch wordt door de deken de altaarsteen verwijderd, zodat het altaar weer een ‘gewone tafel’ is. Het brengt ons naar het einde van een mooie dankviering, gedragen door een biddende, zingende geloofsgemeenschap.
Aansluitend op de viering trekt iedereen naar de Sint-Pieterszaal voor een receptie. Na een woordje van Moniek Lambrecht (voorzitster kerkfabriek St.-Pieter) en burgemeester Francis Benoit waarin vooral dankbaarheid en waardering klinken, ontvouwt zich op het scherm een foto- en filmreportage van de hand van Herman Casier. De film geeft een prachtig en waardevol tijdsbeeld van wat er leefde in de Sint-Pietersparochie tussen 1946 en 2026. Bij een hapje en een drankje wordt er nog lang nagepraat. Ook de placemats op de tafels met de vele foto’s worden gretig becommentarieerd en roepen herinneringen op.
En uiteindelijk trekken we naar huis met in ons achterhoofd twee D’s, namelijk die van Danken en Durven.
