Of het iets met leeftijd te maken heeft, weet ik echt niet. In ieder geval drong het deze jaarwende heel bijzonder tot mij door wat de mensen je toewensen. En al hadden we onze wederkerige wensen al rijkelijk aangeboden, toch hebben onze acolieten en Laura graag nog eens plechtig hun nieuwjaarsbrief gelezen.
Laat dit de wensen van de lokale pastorale ploeg zijn voor jou, lieve lezer: dat je een zalig evenwicht mag vinden tussen tijd voor jezelf en tijd voor de anderen, tussen wat moet en wat mag, tussen wat je wil en wat je kan bereiken, tussen vreugde en verdriet, tussen geven en krijgen, van alles genoeg en van niets te veel. Wie voldoende zon krijgt, kan ook blij zijn met wat schaduw. Beperken wij onze beste wensen dan ook niet tot 1 januari en omgeving. Herhalen wij onze goede voornemens elke dag opnieuw. Slechts één probleem duikt daarbij op: wat met de nieuwjaarsreceptie!?
De sfeer was opnieuw ontspannen op onze nieuwjaarsreceptie. Het kon niet anders: een glaasje en nieuwjaarslukken. De ontmoeting was hartelijk en een salvo aan vragen werd afgevuurd. Hoe gaat het thuis? En met de gezondheid? De feestdagen goed meegevallen? Een goeie ploeg? En de pastoor? Zo’n moment wijst op verbondenheid, op een samenzijn en is altijd vlug voorbij.
Ik vind het een prettige gewoonte!
Leen Witdouck
