Wat het voor hen en ook mijzelf zo zalig maakte was vooral de verrassing. Een wandeling waarmee we hen na lange tijd eens buiten de muren van het wzc Heilige Familie konden brengen, en dan nog naar vertrouwde plaatsjes.
De kerk waar ze in 1954 hun ja-woord hebben gegeven. Het wauw-gevoel van: “Amai, dat is hier veel veranderd.” Het moment dat je samen kan stil worden, een kaarsje aansteken en in dankbaarheid bidden om de mooie jaren die ze kregen. Om het feit dat ze nog gelukkig mogen samen zijn. Langs het Emmaüshuis wandelen waar ze hun 50ste huwelijksverjaardag vierden met familie en vrienden. De ingang van de sacristie zien waar ons pa wist te vertellen dat hij nog misdienaar geweest was tijdens het "lof". Dan herinneringen ophalen bij een eenvoudig maar zo mooie moment op de Markt van Kuurne op het terras van een cafeetje waar ze zo dikwijls geweest waren. We maakten nog een ommetje tot bij de woning in de Leiestraat, waar we jaren als gezin hebben samen geleefd.
Zulke eenvoudige zaken maken mensen gelukkig en dankbaar en ze raken er niet over uitgepraat.
