Als ik terugdenk aan de schoolfeesten uit mijn kindertijd, dan is het jaarlijkse vissen aan de visput wel één van de hoogtepunten die mij bijgebleven zijn. Je weet wel, met een (oude borstel)stok waaraan op het uiteinde een haakje ingeschroefd was, mocht je voor enkele franken een kleurrijk ingepakt cadeautje hengelen.
Op Nieuwjaardag 2026 was er met onze familie ook een ‘visput’ met allemaal verschillende pakjes en uit één van die kleurrijke verpakkingen kwam het boek ‘De Camino’ tevoorschijn, een literaire thriller geschreven door de Nederlandse schrijfster Anya Niewierra.
Het verhaal
Bij het lezen van de achterzijde van het boek word ik al meteen meegetrokken in het verhaal en is mijn nieuwsgierigheid gewekt:
“De 44-jarige chocolatier Lotte Bonnet woont al jaren gelukkig in Zuid-Limburg met haar man Emil, een voormalige vluchteling uit Bosnië. Maar dan pleegt Emil onverwacht zelfmoord tijdens het lopen van de Camino en blijft Lotte ontredderd achter.
Als ze elf maanden later naar Bosnië reist om zijn as uit te strooien, ontdekt Lotte dat Emil heeft gelogen over zijn identiteit. Ze schakelt een advocaat uit Sarajevo in om onderzoek te doen naar het verleden, en die komt tot een schokkende ontdekking.
Ondertussen gaat Lotte zelf de Camino lopen, exact volgens de route en planning van Emil. Ze wil achterhalen wat hem tot zijn wanhoopsdaad dreef. Maar iemand volgt haar, iemand die niet wil dat ze de waarheid ontdekt…”
Geen onbekende
We hebben in onze pastorale eenheid enkele Camino-gangers die jaarlijks over hun pelgrimservaringen getuigen aan de vormelingen op hun TOP-avond, dus de titel van het boek klinkt al onmiddellijk vertrouwd in de oren.
Geert Vanhaverbeke, één van onze pelgrims, heeft ook het boek gelezen:
“Met mijn Camino-verleden was ik getriggerd om dit boek te lezen. Het Caminotraject dat besproken wordt is de Via Podiensis (GR 65) in Frankrijk vanuit Le-Puy-en-Velay naar Conques, een wandeltraject van tien stapdagen. Eén van mijn medepelgrims, Roger, had ik verschillende keren horen zeggen dat dit het mooiste traject van de Camino’s is. Hij had dat traject al verschillende keren gelopen. Hoewel hij na de Camino primitivo twijfelde, want die was ook heel mooi. Roger had wel de route Hospitales niet gelopen en het alternatief via Pola de Allenda genomen. Dan zou hij waarschijnlijk de Camino primitivo als mooiste Camino nemen. Maar bij het lezen van het boek is mij enthousiasme het wel wat aangewakkerd om ooit zelf dat traject te lopen.”
Bij het openslaan van de eerste bladzijden komen er al onmiddellijk herinneringen op mij af. Op een soort van landkaart staan namelijk in woord en beeld de verschillende Franse plaatsen waar het hoofdpersonage wandelt mooi afbeeld.
In het midden valt mijn oog op: Aumont-Aubrac. Ruim tien jaar geleden trokken we daar met ons gezin op vakantie. Een authentiek stuk natuur aan de rand van het Centraal Massief. We maakten er veel wandelingen en onze paden vielen vaak samen met stukken van de Camino aangezien we af en toe de Sint-Jacobsschelp zagen bengelen aan de rugzak van een wandelaar.
Op een keer, na een lang stuk holle weg, kwamen we aan een alleenstaand huisje. Aan de andere kant van het wegje was er een soort van carport met een gepensioneerd koppel dat achter een tafeltje zat. Ze spraken ons direct aan, want ze dachten dat ook wij pelgrims waren. Ze zorgden namelijk voor water en wat mondvoorraad voor de vele pelgrims die dagelijks langs hun huis passeerden.
Ook Conques, wat helemaal onderaan als laatste op de landkaart staat, hebben we die vakantie bezocht. Eens je het gezien hebt, vergeet je het nooit meer: alle huizen gebouwd op een steile helling en daarnaast een dijk van een kerk… en pelgrims. Ik was al direct benieuwd wat er zich op deze gekende plaatsen in het boek zou afspelen.
Een stukje geschiedenis
Vooraleer het hoofdpersonage, Lotte, de trein in Luik-Guillemins naar Lyon neemt om in Le-Puy-en-Velay haar Camino te starten, worden we eerst ondergedompeld in een stukje Bosnische sfeer. De Joegoslavië-oorlog in de jaren ’90 van vorige eeuw is ons wel bekend, maar doorheen het verhaal krijgen we een diepere inkijk in dat complexe gebeuren: geen uitleg over militaire strategieën, maar over gewone mensen in een verwarrende tijd.
De schrijfster maakt duidelijk dat een oorlog nooit zwart-wit is, de aanloop daarvan vaak al kiemen vindt in vroegere situaties, het goede in mensen onder invloed daarvan kan bedolven worden door uiterste waanzin en er langs beide zijden daders en slachtoffers zijn. Het is duidelijk dat de schrijfster heel wat opzoekingswerk gedaan heeft, wat dit boek extra waardevol maakt.
De Camino beleven
Wanneer echter Lotte haar Camino start, word je al meteen meegesleept in de sfeer en het gebeuren van de pelgrims onderweg. De schrijfster heeft de gave om je als lezer het gevoel te geven er zelf als pelgrim in Frankrijk bij te zijn.
Ook voor Geert is het heel herkenbaar:
“Hoe Anya alles beschreef van haar Camino, of de Camino van Lotte, over wie dit boek gaat, deed me al vermoeden dat de auteur zelf de Camino gelopen had en dat heeft ze inderdaad in 2019 gedaan. De gevoelens, de activiteiten en de gedachten van een pelgrim kan zij zo beschrijven dat je er weer middenin zit. Ik las het boek dus als een bevoorrecht persoon die al twee Camino’s gelopen had en dus met die Camino-bril die zaken heel gemakkelijk herkende.
Op een Camino weet je niet met wie je samen wandelt, eet en praat. Je keert terug naar de basis. Hoe is die pelgrim, wat zijn zijn gevoelens, wat is haar pijn op het moment dat je daar bent? Het verleden, de rugzak die iemand meedraagt, zijn twijfels of haar doelen, kom je soms met mondjesmaat te horen. Dat kan al na 5 minuten zijn dat je het ganse levensverhaal te horen krijgt of je zal het nooit horen.
Ook in dit boek wordt dat zo beschreven. De vriendschap die ontstaat en de bezorgdheid onder de pelgrims met het berichten van waar zit jij, spreken we af om samen te eten, waar overnacht je morgen? Mekaar eens oppeppen wanneer het wat minder gaat.”
“De Camino” is een meeslepend, spannend, leerrijk verhaal, dat vlot leest en je goesting doet krijgen om ook op weg te gaan.
De Camino, Anya Niewierra, 2021, Luitingh-Sijthoff
