Stille Zaterdag doet zijn naam alle eer aan. Terwijl Witte Donderdag, Goede Vrijdag en Pasen in onze liturgie volop aandacht krijgen, blijft het rond Stille Zaterdag doodstil. Jammer.
Stille Zaterdag doet ons waken bij het graf van de Heer. Het is de dag van zijn begrafenis. Hier passen verdriet, rouw en stilte. Het is belangrijk om even te blijven stilstaan. Alleen zo kunnen we rechtdoen aan de ervaring van Jezus’ leerlingen én aan onze eigen ervaringen. Verdriet en uitzichtloosheid zijn immers de nuchtere realiteit wanneer lijden en dood ons treffen. Er is niet altijd troost voorhanden.
Er komen grote vragen op voor wie waakt bij Jezus’ graf. Als iemand die zo sterk verbonden met God leefde, nu in het graf ligt - godverlaten en moederziel alleen - waarom zouden we dan geloven in een nabije God? Had God dit lijden dan niet kunnen voorkomen?
Dergelijke vragen maken ons onrustig. Toch vraagt Stille Zaterdag hierbij stil te staan. Het goede nieuws van de verrijzenis dreigt verloren te gaan, wanneer het lijden en de absurditeit, de vernedering en de onmacht van het graf geminimaliseerd worden.
Lees meer over de betekenis en hoop van Stille Zaterdag in Kerk & leven nr. 14/2026.
