In de kerk verzamelden familie, vrienden en parochianen om samen met negen communicanten deze bijzondere stap in hun geloofsleven te beleven.
De viering werd voorgegaan door priester Viktor Henne, norbertijn, die met een toegankelijke en warme stijl de kinderen en aanwezigen wist te betrekken. Vanaf het begin hing er een levendige sfeer: de communicanten zongen uit volle borst mee met de liederen en gaven zo de viering een oprechte en enthousiaste klank.
Tijdens de woorddienst werd gekozen voor een bijzondere aanpak. Bijbelverhalen werden niet alleen voorgelezen, maar ook ondersteund met prenten, waardoor de boodschap extra tot leven kwam voor jong en oud. Eerst werd stilgestaan bij de psalmen, waarin gevoelens van vreugde, verdriet en vertrouwen in God centraal staan. Daarna volgde het verhaal van de Emmausgangers, dat op een eenvoudige en herkenbare manier duidelijk maakte hoe Jezus aanwezig is, zelfs wanneer we Hem niet meteen herkennen.
In zijn homilie gebruikte priester Viktor Henne een beeld dat de kinderen duidelijk aansprak. Hij vergeleek de hostie met een medicijn: iets wat ons sterkt en helpt om goed te leven. Net zoals een medicijn regelmatig ingenomen moet worden om effect te hebben, zo nodigde hij de kinderen uit om elke week opnieuw de communie te ontvangen en zo hun band met Jezus levend te houden.
Het moment van de eerste communie zelf was ingetogen en mooi. Eén voor één kwamen de kinderen naar voren, zichtbaar trots en soms ook een beetje gespannen, om voor het eerst de hostie te ontvangen. Het was een moment van stilte en verbondenheid, waarin de hele gemeenschap meeleefde.
Na afloop overheerste een gevoel van dankbaarheid en vreugde. Deze eerste communie in Westerlo was niet alleen een belangrijke stap voor de negen communicanten, maar ook een viering die de hele parochie dichter bij elkaar bracht.
