De jongeren uit Herselt, Ramsel, Zoerle-Parwijs, Houtvenne en Westmeerbeek verzamelden met hun gezinnen om stil te staan bij de diepere betekenis en de symboliek van het vormsel. Om de vijf minuten vertrok een nieuw gezin.
Onderweg genoten de deelnemers van het prachtige natuurschoon. De bomen stonden in hun mooiste herfstmodus met een kleurrijk bladerdek, en aan de oever van de Nete liet een blauwe reiger zich van zijn rustigste kant zien: hij bleef gewoon stokstijf zitten terwijl de mensen hem passeerden.
Drie verdiepende haltes
Tijdens de wandeling hielden de groepen halt bij drie verschillende posten waar een verteller hen opwachtte. Elk van deze posten zoomde in op een krachtig symbool binnen de christelijke traditie: water, vuur en olie.
De tocht daagde de jongeren bovendien uit om in gesprek te gaan met hun ouders. Vragen zoals “Waarom hebben jullie mij deze naam gegeven?” en “Waarom hebben jullie mij indertijd laten dopen?” zorgden voor mooie en persoonlijke momenten tussen ouders en kinderen.
Bij de Engel in het Riet stonden de vormelingen stil bij een heel concrete vraag: “Hoe kan ik als christen een engel zijn voor anderen?” Een inspirerende stop die aanzette tot nadenken over zorg en aandacht voor de medemens.
Bij de Lourdesgrot kregen de jongeren uitleg over de betekenis van vuur voor christenen. Daar mochten ze ook een kaarsje aansteken. Deze kaarsen waren extra bijzonder: ze werden speciaal voor deze gelegenheid met de hand gegoten door de koster van Westerlo, waarvoor de organisatie hem ontzettend dankbaar is.
Bij een brug over de Nete stonden ze stil bij de kracht van water, dat ons doet terugdenken aan ons doopsel. De gezinnen droegen hun kind over de brug (de ouders hebben hun kinderen zo vaak gedragen vroeger en konden dit nog eens beleven) en dachten na over de vraag: wie draagt jou in het leven?
In de kerk van Westerlo kregen ze uitleg over de betekenis van zalving met olie in de bijbel en de Heilige Geest. Ze kregen een steen waarop ze een druppel olie mochten doen om dan te zien welk effect dit had op de steen.
Een persoonlijke voetafdruk
Na de wandeling kwamen alle vormelingen samen in de sfeervolle kapel van het oude klooster op de Verlorenkost. Hier gaven de jongeren letterlijk hun naam op door een afdruk van hun voet toe te voegen aan een symbolisch pad. Met dit gebaar lieten ze zien dat ze vol overtuiging mee op weg willen gaan naar hun vormsel.
De geslaagde middag werd in schoonheid afgesloten in een gezellig ingericht cafeetje. Met een dampende kop warme chocomelk of een warme koffie konden ouders en kinderen samen nagenieten en gezellig napraten over een geslaagde en betekenisvolle tocht.
