De viering van Witte Donderdag kreeg dit jaar een bijzonder warme en verbindende invulling. De avond begon met een sfeervol Pesachmaal, waarbij de aanwezigen samen aan tafel gingen voor een heerlijke kaasschotel en zorgvuldig geselecteerde wijnen. Wat deze start extra bijzonder maakte, was de openheid: toevallige passanten werden uitgenodigd om mee aan te schuiven. Zo groeide de maaltijd spontaan uit tot een ontmoetingsplek waar mensen uit verschillende parochies elkaar vonden. De tafel was bovendien mooi versierd, wat bijdroeg aan de feestelijke en tegelijk ingetogen sfeer.
Tijdens de maaltijd gaf priester Wouter een inspirerende duiding. Hij herinnerde de aanwezigen eraan dat ook Jezus hield van samen tafelen. Het laatste avondmaal was niet enkel een afscheidsmoment, maar ook een bewuste voorbereiding: Jezus wilde zijn leerlingen toerusten om hun geloof levend te houden, ook wanneer Hij niet langer fysiek bij hen zou zijn. Deze gedachte gaf een diepere betekenis aan het samenzijn en nodigde uit tot verbondenheid en bezinning.
Na het Pesachmaal verplaatste de viering zich naar een meer intieme setting rond een ronde tafel, waarop een brandende menorah stond. In deze kring werd de eucharistie gevierd, wat het gevoel van gemeenschap en nabijheid nog versterkte. Een bijzonder moment was de voetwassing, die dit jaar bij één persoon werd uitgevoerd als krachtig symbool van dienstbaarheid en nederigheid.
Vervolgens werden alle aanwezigen uitgenodigd om elkaars handen te wassen. Dit gebaar zorgde voor een sterke onderlinge verbondenheid en maakte tastbaar waar de boodschap van deze avond om draait: zorg dragen voor elkaar in eenvoud en oprechtheid.
Tot slot verhuisde de gemeenschap naar het hoogaltaar, waar plaats werd genomen voor het heilig sacrament. In een sfeer van stilte en devotie volgde een aanbidding, gedragen door meditatieve Taizéliederen. Deze afsluiting bracht rust en verdieping, en gaf ruimte om de ervaringen van de avond in het hart mee te nemen.
Het werd een Witte Donderdagviering die niet alleen herinnerde aan het verhaal van toen, maar het ook concreet maakte in het hier en nu: een avond van ontmoeting, geloof en gedeelde menselijkheid.
