De bezinning die je hoorde op het einde van onze weekendvieringen kan je hier nog eens (na)lezen.
Als regen en sneeuw daalt uw Woord uit de hemel. Heer, onze God, nooit keert uw Woord vruchteloos naar U terug. Waarom toch is ons woord vaak zo zwak en machteloos? En zijn onze woorden koud als sneeuw of blijven wij steken in ons eigen egoïsme?
Wij vragen U: verwarm ons hart; ontsteek in ons het vuur van uw liefde. Leg woorden in onze mond, doordrongen van uw kracht; dat ook onze woorden vruchtbaar mogen worden naar anderen toe auteur niet gekend
