De bezinning die je hoorde op het einde van onze weekendvieringen kan je hier nog eens (na)lezen.
De Kerk is een groeiproces. Je kan het slechts ervaren door jezelf in dat groeiproces in te schakelen: enkele ruige evangelieteksten omzetten in schuchtere pogingen in je eigen leven… met enkele mensen bouwen aan een andere mentaliteit… proberen Christus’ grote droom in kleine daden om te zetten.
Kerk is een groeiproces met veel hoogten en laagten, met veel menselijk geknoei en veel goddelijk geduld.
Een groeiproces van tere, broze bindweefsels: vreemde gezichten die vrienden worden.
Een groeiproces van stevige spieren: mensen die zonder woorden weten wat zij aan elkaar hebben en waar het op aan komt.
Een groeiproces van een oud, verweerd skelet waaraan men zich pijn doet, maar dat alles samen houdt.
Een groeiproces van een wonder lichaam dat wel eens het lichaam van de Heer Jezus zou kunnen zijn.
