Fijn toch als je samen met je kind eens terug kan kijken naar het begin. Neen, niet naar de geboorte, maar wel naar het doopsel, het moment waarop ouders hun kind, en ook zichzelf bewust hebben toevertrouwd aan Gods liefde, om samen thuis te komen in de familie van Jezus. Een keuze én een opdracht.
De kinderen vonden het leuk om met papa en/of mama in het foto-album te kijken en te luisteren naar het verhaal van hun doopsel. Ze herinnerden zich wel het doopsel van een broertje of zusje, een neefje of nichtje, maar van hun eigen doopsel wisten ze niet veel.
Met hun en elkaars doopselverhaal kersvers in de oren was het even wennen, want Jezus was pas gedoopt op 30 jaar. Hij heeft er zelf voor gekozen: het begin van zijn zending!
Voor de ouders was het ook even wennen.
Dat Jezus er opeens staat als volwassen man wekt verwondering. Zij zien hun kinderen graag opgroeien. Die groeitijd is zo boeiend, mooi, belangrijk. Waarom weten we dan zo weinig over de jonge Jezus, hoe, waar en met wie Hij als kind is opgegroeid? Inderdaad, enkel de evangelist Lucas vertelt ons over de kinderjaren van Jezus. Jezus is in de intimiteit van het gezin van Nazaret opgegroeid, heel bescheiden, open voor het woord van God, luisterend en biddend en levend zoals elk Joods kind in die tijd. De evangelist Johannes brengt een ander verhaal!
Waarom laat de volwassen Jezus zich dopen? Wat is het verschil tussen het doopsel van Jezus en het doopsel zoals wij het kennen? Vragen krijgen een antwoord.
Zo komen we naadloos bij het doopsel van onze kinderen. Ouders getuigen dat het voorbereidend gesprek met hun kind echt boeiend was. “Mama, papa, waarom hebben jullie mij laten dopen?” Vertellen dat je blij en dankbaar bent om je kind, dat je het graag ziet en altijd graag wil zien, dat je gelooft dat God hen daarin wil helpen omdat Hij houdt van je kind, van elk kind, dat je het wil laten thuiskomen in de familie van Jezus.
Voor een van de kinderen loopt de voorbereiding op deze initiatie anders. Niet gedoopt als baby of klein kind, mag hij nu zelf de keuze maken. En ja hoor, hij verlangt er echt naar.
Dan volgt een boeiende uitwisseling over gelovig op weg gaan met de kinderen. Niet altijd gemakkelijk, maar we putten er zelf kracht uit…
En gelukkig zijn er mensen, zoals Johannes de doper, die naar Jezus doorverwijzen, die ons helpen om te leven als Jezus’ vrienden: priesters, catechisten, mensen in de kerk, ouders en grootouders…
Zo bouwen we samen verder aan ‘ons’ huis en is Jezus meer en meer thuis bij ons en wij bij Hem! Het was echt genieten: met zovelen samen eucharistie vieren in onze Betlehemkerk. Tot slot klinken we op het nieuwe jaar en op elkaar!
Zr. Lea
