Liefde sterft niet.
Op de cover van Leeftocht voor de maand november zie je een eenvoudige woning. De gesloten luiken verwijzen naar de donkere, soms sombere dagen die we de komende maand mogen verwachten. Somber ook omwille van het gemis van onze dierbare overledenen die we in die dagen gedenken. Maar op de cover staat er ook een open deur met een brandend licht. Een teken dat vertrouwen uitstraalt! Een teken van welkom, een teken van hoop.
Allerheiligen en Allerzielen zijn dagen waarin we even ‘onderbreken’ en bidden voor onze dierbare overledenen. Zij zijn onze afwezige aanwezigen. Het aardse leven heeft voor hen een einde genomen, maar ze zijn -in geloof- in leven, in hét Leven.
De dood confronteert ons als geen ander met onze kwetsbaarheid. Maar niet voor niets spreken wij in onze wegwijzers over: ‘kwetsbaarheid én belofte’. In de visietekst van de katholieke dialoogschool lezen we: ‘De christelijke hoop die in de liefde en het verrijzenisgeloof ontspringt biedt ons perspectief.’
Liefsten moeten we loslaten, liefde blijft. God is liefde. Liefde sterft niet.
Rouwen gaat over leven met de dood.
Loslaten is iets anders dan achterlaten. En vasthouden is iets anders dan weigeren om verder te gaan. Loslaten is toestaan dat wat er was in je doorklinkt, terwijl je verder gaat. Vasthouden is toestaan dat je verder gaat, terwijl wat er was eeuwig in je zal nagalmen.
Sören Kierkegaard zegt: ‘Loslaten betekent tijdelijk het houvast verliezen; niet loslaten betekent voor altijd het houvast verliezen.’ En ook nog van hem: ‘Leven kun je alleen voorwaarts. Het leven begrijpen alleen achterwaarts.’
De dagen van Allerheiligen en Allerzielen die eraan komen zijn dagen waar vreugde en verdriet elkaar raken. Vreugde omdat we ze even lijken terug te vinden, in ons verhalen over hen… Het gevoel dat zij ‘opstaan’ in het leven van alledag. Verdriet omdat we telkens weer pijnlijk beseffen dat hun lichaam er niet meer is en de directe communicatie onherroepelijk voorbij is.
Identiteit in het gewone en in het bijzondere, in het grote en in het kleine. Het is zo bijzonder als mensen elkaar -in bet bijzonder(e)- bij verdriet en rouw nabij zijn, in kleine tekenen die zo veelzeggend zijn. Vaak zijn de woorden en de daden die dan gezegd of gedaan worden de ‘begintermen’ voor een toekomst vol van hoop.
Laten wij voor elkaar mensen zijn die dit realiseren.
Allerheiligen en Allerzielen.
“Alle” heiligen en “alle” zielen!
Dat is een pak volk
om begin november te gedenken.
Misschien is het al mooi
als we ons in deze dagen eens
over volgende vragen
kunnen bezinnen.
Welke dierbare zielen
zijn mij reeds ontvallen
en wat hebben zij
op mijn weg voor mij betekend?
Is er een heilige die mij raakt
en wat kan die onderweg
voor mij betekenen?
En wat kunnen wij hier en nu
steeds opnieuw voor elkaar betekenen
samen op deze weg?
P. Deltour
Rik Depré
pastor Katholiek Onderwijs Vlaanderen
