Geloven is als het gaan van een weg. Zelden is dat een vlakke weg, eerder een hobbelig pad, een smalle bosweg. Maar in de hoop dat hij uitloopt op een open ruimte, een schitterend panorama.
Het is de weg gaan zoals de twee volgelingen van Jezus hem gaan van Jeruzalem naar Emmaüs (Lucas 24,13-35). Het is een moeizame tocht, want hun ontgoocheling is groot. Hij die zin gaf aan hun leven, is weg. En wat doe je als ontmoediging je in de greep krijgt?
Toch is hun blik niet helemaal dicht, ze blijven met elkaar in gesprek over hem die hen zo begeesterde. Zo kan het gebeuren dat Jezus zich weer bij hen voegt, zonder dat ze hem evenwel direct herkennen. Hij die hun hart beroerde, blijft hen beroeren. De weg loopt niet helemaal dood. Het vonkje geloof dat er is, blijft in hen smeulen. Zo komt Jezus soms ook tot ons, niet altijd direct herkenbaar, maar als de stille derde, die luistert, en die ons herinnert aan wat ons ooit op weg deed gaan.
Een nieuwe wending op hun weg is als ze hun huis naderen en de vreemdeling doet alsof hij verder wil gaan. Blijf bij ons, dringen ze aan, want het wordt avond. Als alles donker is, zoeken we naar wat licht en uitzicht kan brengen. Blijf bij ons!
Alweer een volgende wending in het verhaal is dat ze samen aan tafel gaan en dat ze het brood breken en delen met elkaar. Dit was toch het teken dat Jezus hun had gegeven om hem blijvend in hun midden te houden: breken en delen, je leven niet alleen voor jezelf houden. Nu herkennen ze dat het Jezus zelf is die zo bij hen was. En op het moment dat ze hem herkennen, is hij weer weg. ‘Zien, soms even’ luidde de titel van een boekje van dichter Huub Oosterhuis. Ons zien is soms maar voor even. Juist daarom moeten we telkens verder weer op weg gaan. Dat doen ook de twee leerlingen van Emmaüs. Het vuur dat weer in hen begon te branden, mogen ze niet voor zichzelf houden. Ze moeten het delen met anderen. Zodat het ook anderen kan aansteken en verwarmen. En zo gaan ze weer op weg, maar nu van Emmaüs naar Jeruzalem, naar waar het geloof zich verder zal zetten, de open ruimte van de wereld in.
Hun weg mag ook de onze zijn. Het delen van onze vragen, maar ook van onze hoop, kan een bron van nieuwe begeestering zijn en ons helpen telkens weer op weg te gaan. Geloven is vertrouwen dat dit wonder ook aan ons kan gebeuren.
Jos Houthuys
