Zaterdag 21 maart begint officieel de lente. Hopelijk is het een beetje te merken aan het weer, maar ook aan jezelf. Heb je er al bij stil gestaan dat de veertigdagentijd valt tussen de winter en de lente? Pasen is dan ook diep verankerd in de lente. Op het paasfeest komt naar boven wat mensen altijd bezighoudt, en wat duidelijk wordt in de natuur: dood en ondergang hebben nooit het laatste woord, het leven ontwortelt zich aan de dood. Planten, bomen en bloemen zijn doods en kaal in de donkere wintermaanden, maar als de dagen beginnen te lengen en de vroege voorjaarszon zich vertoont, staan de bomen gezwollen van de levenssappen, de grond barst open van de bloemen en blad en bloemknoppen breken door.
Wie het geluk heeft een tuin te hebben, weet dat de natuur sinds enkele weken haar levenskracht weer opstuwt naar het groeiende licht. Ook de graankorrel moet eerst sterven in de grond om pas dan rijke vruchten te dragen. Het lijkt erop dat in het sterven het volle leven wordt voorbereid. Hierin ligt een grote uitdaging voor jou en mij: veertig dagen de weg van het zaad gaan. Wij zijn immers ook een stukje natuur. Tussen al die ontwakende en oplaaiende natuurweelde wandelt de mens als een god in zijn scheppingstuin.
De vasten is dan ook een uitnodiging om uit de winterslaap te ontwaken, want al te vaak zijn we ingedommeld door onze onverschilligheid en zelfvoldaanheid, door onze drang naar altijd méér en beter. We krijgen veertig dagen de tijd om uit die diepe slaap van gelatenheid te ontwaken zodat je minder geleefd wordt, maar zelf bewust je leven in eigen handen neemt. We krijgen een gunstige tijd, een bekeringstijd, om zelf een beter mens te worden, niet bezeten door bezit maar bereid tot broederlijk delen. En dat is niet alleen een aalmoes geven, maar ook je hart delen. Niet somber zijn, maar sober en eenvoudig. Zo word je vrij, je herleeft, je herrijst!
We hebben nog een paar weken om solidair te zijn, om vrijgevig te zijn. Een mooi woord: ‘vrijgevigheid’, dat is een houding die je vrij maakt door te geven. Dit jaar aan boerengemeenschappen in Senegal, Congo en Colombia, de drie aandachtlanden van de campagne van Broederlijk Delen.
Tenslotte is de vasten ook een tijd van verzoening, de overgang maken van bekoring naar bekering. Mekaar niet vastpinnen op ons verleden, maar telkens opnieuw durven vertrouwen schenken en nieuwe kansen geven. Dan wordt Pasen een feest van nieuw leven. Nog een goed vervolg van je woestijntocht naar de verrijzeniszondag toe.
Raymond Decoster
