Te nat, te droog …
Juli was een zeer warme en droge maand. Voor land- en tuinbouw was regen broodnodig.
Dat gaat gewoonlijk zo in ons landje: de ene keer te droog en daarna te nat. Té is nooit goed, zegt de volksmond. Als de mensen konden kiezen, dan zouden ze het ’s nachts laten regenen en overdag de zon volop laten schijnen. Hoop doet leven natuurlijk, maar valse hoop werkt frustrerend. De ideale wereld en de ideale weersomstandigheden bestaan niet. Trouwens, wat is het ideaal? Wat goed is voor de ene, is dat daarom niet voor de andere. Het is een reflex van de mens om te streven naar de perfectie, naar het best mogelijke. Dat is typisch menselijk, en is kenmerkend voor ons, namelijk er steeds op vooruit willen gaan. Maar ook dan is ‘té’ nooit goed.
In onze maatschappij is het zo dat extremen heel wat aantrekkingskracht hebben. Gewoon is niet goed genoeg. In de reclame zie je vaak de gelukkigste mensen omdat ze een bepaald product hebben gekocht of iets van een bepaald merk bezitten. Alsof dat het ultieme geluk uitmaakt. In de praktijk is het echter vaak anders. Deze ideaalbeelden blijken te hoog gegrepen, men kan dat ideaal niet bereiken, waardoor sommige mensen zich ongelukkig gaan voelen en de jaloezie naar anderen toe de kop opsteekt.
In deze periode van het jaar is het de gewoonte om de meest lucratieve exotische vakantiebestemmingen aan te prijzen alsof deze de echte paradijzen zijn waar het leven altijd rozengeur en zonneschijn is. Wanneer men daar dan naar de plaatselijke bevolking kijkt, blijkt vaak het tegenovergestelde waar te zijn. Er is daar dikwijls een hogere werkloosheidsgraad, de gezondheidszorg laat te wensen over en de sociale zekerheid staat er helemaal niet sterk.
Kortom, de welstand ligt er heel wat lager dan in Vlaanderen. En wat men er dan nog vergeet bij te vertellen is dat het toerisme in sommige van deze landen een hele beproeving is voor bijvoorbeeld de watervoorziening. De lokale bevolking in drogere gebieden is daar op voorzien en heeft enkele waterbesparende maatregelen ingebouwd, maar de toeristen worden daar veel minder op aangesproken omdat zij nu eenmaal een belangrijke bron van inkomsten zijn. Men wil ze graag behouden. Maar wat voorgeschoteld wordt als het ultieme of ideale is daarom niet altijd wat het lijkt.
En nog over water
De Franse schrijver Antoine de Saint-Exupery, bekend om zijn mooie boekje ‘De kleine prins’, was ook piloot. Wegens technisch defect moesten hij en zijn co-piloot ooit een noodlanding maken in de Sahara-woestijn. Gelukkig bleven beiden ongedeerd. Hun eerste reactie was dan ook: “Hoera, we leven nog”, maar onmiddellijk daarna kwam de angstschok: “We hebben geen druppel water meer”. Drie dagen zwerven de twee mannen in de bloedhete woestijn rond op zoek naar water. Telkens menen ze in de hitte een waterplas te zien, maar dat bleek slechts inbeelding. Maar toch gebeurt het onverwachte. Ze komen een groep bedoeïenen tegen die hen te drinken geven. De uitgedroogde mannen gooien zich op het levenreddende water.
Wanneer Saint-Exupery aan deze ontmoeting terugdenkt, heft hij een lofzang aan op het water. Hij schrijft: “Ik was vergeten hoezeer ons leven afhangt van water. Het is alsof wij door een navelstreng met de bron verbonden zijn. Water, jij bent het leven! Door jou keren al onze levenskrachten terug. Dankzij jouw zegen borrelen alle uitgedroogde bronnen van onze ziel opnieuw op. Jij bent het kostbaarste bezit op aarde.”
Lourdes
Op vele bedevaartplaatsen wordt diezelfde waarheid eenvoudig voor ogen gehouden. Vaak staat er een bron in het middelpunt van een heilige plaats. In Lourdes heeft Bernadette, op vraag van Maria, met blote handen in de grond gegraven. Zo ontstond een bron die nu reeds ongeveer 170 jaar lang ononderbroken stroomt. In Banneux was er een bron aan de berm van de weg. Maria vraagt aan Mariëtte om haar handen in het water te steken. Sindsdien doen alle pelgrims haar dat na. Water is een teken van heil en genezing, water is symbool van leven. Water is levengevend.
Raymond Decoster
