Het is in de Kerk altijd al een mooie traditie geweest:
wie door ouderdom of ziekte niet kan meevieren in de liturgie,
krijgt door een mede-gelovige op regelmatige basis thuis de communie uitgereikt.
Op die manier ontstaat er een ‘brug’ tussen de geloofsgemeenschap
en diegene die er niet langer actief deel van kan uitmaken.
De communie bij iemand aan huis brengen is naar mensen toe gaan
en hen laten voelen dat Christus hen nabij wil zijn.
‘Waar twee of drie in Mijn Naam aanwezig zijn, daar ben Ik in hun midden’
lezen we in het Matteüsevangelie.
Door samen te bidden, maar ook door aanwezig te zijn met een luisterend oor
en open te staan voor wat de ander wil delen aan vreugde en zorgen,
geven we Gods levende Woord gestalte.
Daarom doen we graag dit aanbod:
Kan je niet deelnemen aan de liturgie en wens je -bij Hoogdagen of maandelijks- de communie te ontvangen? Laat het ons weten.
Of ken je iemand waarvan je vermoedt dat hij/zij de communie zou wensen, geef ons dan zeker ook een seintje.
We hebben jouw hulp nodig om te zorgen dat niemand uit de boot valt.
Voor meer info of om iemand aan te melden: contacteer Katrien Van Vaerenbergh (parochieassistente Duurzame Zorg): katrien.pa@gmail.com of 0471 39 41 02
Lees hieronder een mooi getuigenis van onze parochieassistent Pieter Stevens over het brengen van de communie aan huis:
Gisteren mocht ik in onze parochie de communie brengen bij een dame die haar huis niet meer verlaten kan. Haar handen verraden een hele hoop levenservaring. Haar woorden getuigen van minstens evenveel wijsheid. Ik moet niet veel zeggen … ze kan me toch niet horen … dus voert zij het woord. Wanneer alle woorden gezegd zijn, neem ik mijn ‘gereedschapstas’ met de instrumenten van de pastor. Een voor haar zo vertrouwd ritueel ontvouwt zich. Wat ik in een klein verguld doosje had meegebracht legde ik in haar handen. Ze nam het tot zich, zoals voedsel … maar dan voor de ziel. Een eeuwenoud gebaar. Een sacraal moment. Een ogenblik gestolde tijd. Een Teken van verbondenheid … met haar God, zich koesterend in zijn liefde zonder maat. Verbondenheid met de gemeenschap van Jezusvrienden, in haar dorp en wereldwijd, verbondenheid met zovele generaties vóór haar …
Ik reik haar een gebedskaart aan. Ze staat op en brengt me al haar schatten. Ze maakt me deelgenoot van al haar gebeden, verzameld in vier beduimelde bundels. Ze bidt elke dag, voor haar kroost, haar man in de hemel, voor de Kerk, voor de priesters … Mijn gebedskaart krijgt een plaats in haar schat, in haar dagelijks gebed. Haar oude ogen glunderen en stralen optimisme uit, hoopvol verlangend naar die Jezus die ze liefheeft, haar hele leven lang.
Op de kast flikkert een waaklichtje bij een Lieve-Vrouw onder een stolp. Aan de muur hangt een kader met op rood fluweel geborduurde gouddraad die de woorden vormt: “Geloofd zij Jezus Christus. Amen.” Een anachronisme? Een vroom oud vrouwtje, een relict uit lang vervlogen tijd? Misschien … Of is het net dít waar onze tijd zo naar hunkert?: Eenvoud, overgave, verbondenheid, hoop …
