Paus Franciscus heeft volgens de traditie het jaar 2025 uitgeroepen als een jubeljaar. Het thema van dit jaar is “Pelgrims van Hoop” en dat is niet toevallig.
Immers, dat de wereld niet fraai oogt is geen nieuws. Er is nog altijd oorlog in Oekraïne, Gaza, Oost-Congo en Nigeria. De klimaattop in Bakoe kun je niet echt geslaagd noemen en mensen kiezen meer en meer voor autoritaire leiders. Ook in eigen land zijn er problemen als drugscriminaliteit en een stijgende levensduurte. Men zou er wanhopig van worden, maar dat is nu juist wat we als christen niet mogen doen.
In de aanloop naar Kerstmis is er de advent. Twee Bijbelse figuren zullen ons de weg wijzen naar de komst van Jezus en een boodschap van hoop brengen.
De eerste is Johannes de Doper, die de komst van de Heer voorbereidt en oproept aan zijn toehoorders dit ook te doen. Johannes klinkt streng: “Maak zijn paden recht” en hij zegt duidelijk dat men moet delen en mensen niet tekort mag doen. Zo maakte Johannes de weg vrij voor iemand die komt om een boodschap van bevrijding te brengen.
Maria is de andere figuur. Zij zal bij het bezoek aan Elisabeth de lofzang zingen over Gods grote daden en over iemand die opkomt voor de armen.
Johannes en Maria zeggen ook ons om ons te bekeren en hoopvol het nieuwe jaar binnen te gaan. Maar “hoopvol” zijn is moeilijk, want je weet niet waar hoop u zal leiden. Want hoopvol zijn is niet zomaar een houding, het vergt ook een inspanning in tegenstelling tot “optimisme”. Zoals onze deken Ronald tijdens een PE-teams ontmoeting zei dat “optimisme” leidt tot luiheid. Optimisme veronderstelt dat alles wel goed zal komen, maar dat je er zelf niets moet voor doen. Hoop is een verlangen, waarvan je niet weet of het wel goed zal komen, maar dwingt wel stappen te zetten.
Hoop kan je ook brengen aan mensen, zeker in deze advent en met Kerstmis. Kunnen wij hoop brengen aan armen en aan zieken ? Is er hoop mogelijk voor jongeren die in deze hectische samenleving zin zoeken en voor de oudere die in het woonzorgcentrum nooit bezoek krijgt ? Hoe kunnen wij hoopvol zijn voor onze geloofsgemeenschap, voor onze omgeving en voor elkaar?
Daarom wensen Kristin, Pater Paul, Maguy, Theo, de PKG’s en kerkraden, mijn vrouw Marie-Louise en ikzelf u allen een vredevol Kerstfeest en ook een hoopvol 2025 toe, maar we moeten er wel aan meewerken.
Jean-Marie
