Tekst geschreven door de vrienden van KSA Welden:
Albert,
Vijftig jaar.
Een halve eeuw van woorden die troosten, van stiltes die spreken, van handen die zegenen zonder iets terug te vragen.
Vijftig jaar van aanwezig zijn — niet alleen op de grote momenten, maar juist in de kleine, breekbare stukjes van het leven.
U stond daar, keer op keer. Bij vreugde en bij verdriet. Bij het begin van levens, en aan het einde ervan.
Niet als iemand met alle antwoorden, maar als iemand die bleef, die luisterde, die geloofde, ook wanneer anderen dat even niet meer konden.
Als deken en vicaris hebt u uw roeping nog ruimer gedragen. U werd een herder voor velen, een verbindende kracht tussen parochies, mensen en generaties.
Met wijsheid en toewijding gaf u richting, zonder ooit de mens achter de taak uit het oog te verliezen.
Priester zijn is geen rol die je speelt. Het is een weg die je gaat. Soms helder verlicht, soms tastend in het donker.
En toch bent u blijven gaan, stap voor stap, jaar na jaar.
Misschien zit de kracht van die vijftig jaar niet alleen in wat zichtbaar was, maar juist in wat niemand zag.
De stille gebeden, de twijfels die u droeg, de hoop die u bleef voeden — zelfs wanneer ze klein leek.
Vandaag kijken we niet alleen terug, maar zeggen we vooral: dank u.
Voor uw tijd.
Voor uw trouw.
Voor uw menselijkheid.
Voor uw geloof.
Vijftig jaar priesterschap is niet alleen een mijlpaal. Het is een leven dat anderen heeft geraakt — vaak meer dan woorden kunnen zeggen.
Moge wat u gegeven hebt, in stilte blijven verder leven in de harten van velen.
