Gedachte bij het geuzenfeestthema 2026 ‘Koester de hoop’
Hopen… een leven lang (Met woorden van Ria Baldewijns uit Waanrode uit ‘Bubbel vol hoop’)
Psalm 25,5 die we zonet lazen, zegt het zo:
‘Wijs mij de weg van uw waarheid en onderricht mij, want U bent de God die mij redt; op U blijf ik hopen, elke dag weer.’
- De kleuter hoopt op leuk speelgoed of een huisdier.
- Een lager schoolkind hoopt op veel vriendjes en een lieve juf of meester.
- De puber hoopt op een vaste vriendengroep, waardering van leraars en medeleerlingen, tijd voor hobby’s en een veilige, vredevolle thuis.
- De volwassene hoopt op een goede job, een vaste vriend of vriendin met wie hij of zij een leven lang gelukkig kan zijn, en op een gezin. Bij velen leeft ook sterk de hoop op kinderen en op een leven zonder tegenslag.
- Ouders hopen op goede schoolresultaten van hun kinderen en vooral dat hun kinderen gelukkig zijn, welke keuze ze ook maken.
- De gepensioneerde hoopt voor zichzelf op een goede gezondheid en een lang, gelukkig leven, en wenst datzelfde geluk ook aan buren, familie en vrienden toe.
- Hoe ouder men wordt, hoe meer men hoopt op vrede in de wereld en op niet vergeten worden.
- De bejaarde gelovige hoopt op een hemel, een weerzien met allen die vóór hem of haar de oversteek naar de andere oever maakten: een alles overstijgende staat van volmaakt geluk waaraan geen einde komt.
Zo groeit de hoop mee met ons leven: van kleine verlangens naar grote verwachtingen, van persoonlijke dromen naar het verlangen naar een betere wereld en een doorgang naar de volgende wereld.
Samen hopen
Zie ons hier vandaag samen zijn: elk met zijn/haar geloof…
We hopen op de oneindige goedheid van God, onze Vader.
We doen dat allemaal met een vast vertrouwen.
Dat vertrouwen hebben we ook in de Kerk, waarvan we verwachten dat ze haar deuren wijd openzet.
We hopen op een open geest, zodat iedereen welkom is, zich welkom voelt en niemand uitgesloten wordt of zich uitgesloten voelt.
We hopen dat er in de Kerk geen discriminatie leeft, zodat we dat ook van anderen kunnen vragen.
We hopen dat alle voorgangers, op alle kerkelijke hiërarchische niveaus, hiervan diep overtuigd geraken.
Alleen dan zullen we geen onderscheid ervaren tussen mannen en vrouwen, tussen mensen met verschillende seksuele geaardheden, en tussen mensen met verschillende gradaties van geloof en geloven.
Hoop vraagt om engagement
We hopen op een wereld waar allen écht broers en zussen kunnen zijn.
Hoop impliceert ook een actieve deelname aan dat leven: niet afwachten tot er iets gebeurt, maar initiatief nemen.
Dat is de hoop die we als christenen met elkaar gemeen hebben. We geloven, omdat we hopen.
We hopen dat ieder einde een nieuw begin is.
Laten we die hoop met elkaar delen en koesteren.
Hierin worden we gesterkt door de woorden uit het evangelie, waarin Jezus ons oproept om het Goede Nieuws verder te vertellen.
