We hebben er over nagedacht: omdat we meer mensen dan gewoonlijk verwachtten met Lichtmis. Gaan we de viering doen in de kerk, die ruim is maar koud, of gaan we naar het Hinkelpad, die kleiner is maar warmer. Uiteindelijk kozen we voor het Hinkelpad, waar we blijven tot eind maart.
En dat er veel volk was, moeten we beamen, want geregeld moesten er stoelen bijgehaald worden. Het was wat gedrum, maar iedereen kon goed volgen.
De hoofdgasten waren de kinderen: dopelingen, eerste communicanten en vormelingen. Zij hadden de ereplaatsen.
In de Lichtmisviering lezen we het evangelie, waarbij Jezus opgedragen werd in de tempel. Na de lezing en de belofte van alle ouders werden drie kinderen gedoopt: Quinn, Marcel en Miriam werden zo opgenomen in de grote gemeenschap rond Jezus.
De andere kinderen mochten een lichtje nemen en kregen de kinderzegen.
Op het einde kregen ze hun doopschelp en de ouders, de brief van de kinderen aan hun ouders.
Het was deze keer anders. De ruimte laat mensen dichter bij elkaar zitten: wat betekent dat je meer gemeenschap vormt. Dat uit zich met het bidden van het Onze Vader als we ons met elkaar verbinden door elkaars hand vast te houden, maar ook door het delen van de vredewens en ten slotte door samen te zingen, ook al moest het à capella want Peter had griep.
Na de dienst gingen we naar het PeeCee Kaffee waar de verse pannenkoeken van Patrice gul gedeeld en smakelijk opgegeten werden. Het PeeCee Kaffee zat vol en het was er gezellig. De ontmoeting gaat verder.
De avond voor zo een dag, ben ik altijd zenuwachtig, maar dat hoeft niet, want dank zij velen was dit weer een geslaagde viering.
Daarom dank ik ook alle kinderen, vormelingen, ouders en grootouders en iedereen die op één of andere manier hier aan toe bijgedragen hebben.
Jean-Marie
