HET WOORD IS AAN DE TACHTIGERS
Het is een geluk dat dit jaar het feest van Maria Lichtmis, of Opdracht van de Heer, op een zondag valt. Zo kunnen veel meer mensen ervan genieten. Want dit feest is heerlijk.
Om te beginnen valt het op dat twee, drie keer de evangelist Lucas zegt dat de jonge mensen Jozef en Maria gehoorzaamden aan de oude Wet, en dus hun Kindje, het Kindje van God, veertig dagen na de geboorte naar de tempel brachten om Hem vrij te kopen. Want de Wet was streng: elke eerstgeborene moest vrijgekocht worden van God.
Waarom? Omdat alle leven uit God voortkomt. Elk leven is genade. Elk nieuw leven is een onverklaarbaar wonder. Na elke geboorte sta je paf. Drie kilo, zo fragiel, een dun roze huidje, oogjes toe en schreiend. En, wonder, bewegend met twee armpjes en twee beentjes. Wie heeft dit contract getekend? En wie zit er in dit kindje? Een coureur, een chef kok, een metser, een eerste minister, een dichter, een grapjas of een geleerde, een allerliefste echtgenoot, een Rode Duivel, een luisterend oor? Het is niet te zeggen. Niets is op voorhand te zeggen.
Jozef en Maria dragen hun baby het heiligdom binnen, omdat ze gehoorzamen aan de eeuwenoude Wet. Niemand dwingt hen. Niemand dwingt ook Simeon, de oude man. Niet de oeroude Wet, maar ‘door de heilige Geest gedreven’, zegt het evangelie, was hij naar de tempel gekomen. Hoezo, ‘door de heilige Geest gedreven’? De heilige Geest is toch maar pas gegeven op Pinksterdag, vijftig dagen na de verrijzenis van Christus? Zeker, zo hebben we het altijd gehoord, maar Gods horloge loopt soms anders dan de onze. Daardoor had de agenda van Simeon, de oude man, opeens dertig jaar voorsprong. Hij zag in de baby van Maria Gods Zoon. Niet te geloven. En daardoor zo gedenkwaardig. De woorden die Simeon toen sprak, zijn de eeuwen en de millennia door bewaard gebleven. Ze zijn ontroerend juist.
Elke avond, voor het slapengaan, bidden over heel de wereld de religieuzen en de priesters zijn schitterende lofzang in het gebed dat ‘de completen’ genoemd wordt. Want nu is het compleet. Ik mag gerust en gelukkig gaan slapen, of zelfs sterven. Alles heb ik gezien. Er kan niets meer bijgevoegd worden. Dit is de lofzang:
‘Laat nu, Heer, volgens uw woord, uw dienaar in vrede heengaan.
Mijn ogen hebben uw heil aanschouwd, dat Gij bereid hebt voor de volken:
het licht dat voor de heidenen straalt, en de glorie van uw volk.’
Miljarden en tientallen miljarden keren heeft deze lofzang al geklonken, de eeuwen door, en ze zal blijven klinken. Simeon, de oude man, staat onder de heilige Geest, want nu al ziet hij wat niemand ziet. De evangelist Lucas, die nog meer dan de andere evangelisten eer betuigt aan de vrouwen, voegt er nog Hanna aan toe. 84 jaar oud is zij. In de tijd van Jezus was dat uitzonderlijk. Twaalf is het getal van de stammen van Israël, het complete volk Gods, de Kerk. Maar zij is zeven keer twaalf jaar oud. Zij is het volk Gods over heel de wereld en van alle eeuwen. Zij ziet de voltooiing: God wordt mens, in een kwetsbare gedaante. En juist dat is heerlijk en is door geen macht te verslaan. Want hieruit komt de liefde voort.
Jozef en Maria, heel jonge mensen, staan stomverbaasd: zoiets hebben zij nog nooit gehoord. Uitgerekend twee oude mensen openen hun de ogen voor het nieuwe en jonge dat God is begonnen.
Waar zouden wij blijven zonder de wijze blik van de ouderen onder ons?
God zegene de grootouders en de overgrootouders! Misschien zien de ietswat jongere, drukkere generatie jullie over het hoofd. Jullie hebben echter een woordje mee te spreken!
P. Paul Delmé
HET WOORD IS AAN DE JEUGD
Dit jaar valt 2 februari op een zondag. Het is de dag waarbij we een viering doen met kinderen die dit jaar gedoopt zijn. Ze krijgen de kinderzegen en hun doopschelp.
Na de viering genieten we in het PeeCee Kaffee van pannenkoeken.
Allen welkom!
