Volgende zondag vieren we opnieuw het feest van het H Sacrament, het hoogfeest en naamfeest van onze parochie.
We zijn dankbaar omdat de Heer telkens tot ons komt in het sacrament van de eucharistie. Persoonlijk ben ik ook dankbaar om het initiatief dat de parochie de Verrezen Heer het voorbije werkjaar heeft genomen om onder leiding van br. Paul samen te komen om te lezen uit het boek van Brant Pitre dat handelt over “De Joodse wortels van de eucharistie”. We werden er ons meer van bewust hoe Jezus’ Laatste Avondmaal zijn wortels vindt in het joodse liturgische leven.
“'Als je echt wilt weten wie Jezus in heel zijn doen en laten was, dan moet je zijn woorden en daden begrijpen in hun historische context. Dat wil zeggen dat je niet alleen met het vroege christendom vertrouwd moet raken, maar ook met het vroege jodendom' . Dat neemt Brant Pitre heel letterlijk. Hij ziet het als zijn belangrijkste opdracht om ‘het raadsel’ van het Laatste Avondmaal op te lossen. Hoe kan Jezus gezegd hebben dat we zijn vlees moeten eten en zijn bloed moeten drinken (Joh 6)? Is dat geen kannibalisme? Het is minstens een controversiële tekst en aanstootgevend. Toch blijkt het niet symbolisch bedoeld, zoals protestanten leren, maar hoe dan wel? De grootste indruk op hem maakte de ontdekking dat het mysterieuze Griekse woord epiousios dat wij in het Onzevader vertalen met dagelijks (brood) zou kunnen vertaald worden met ‘bovenwerkelijk’ of ‘bovennatuurlijk’ (brood). Het gaf Jezus als joodse Messias de kans om als het nieuwe manna uit de hemel neer te dalen.
Met teksten uit Tenach en enkele Misdrajiem legt Pitre uit dat Joden een nieuwe exodus verwachtten en dat Jezus aan die verwachtingen beantwoordt. Hij beschrijft hoe het joodse paasfeest in Jezus’ tijd werd gevierd. Jezus heeft zichzelf bij het mysterie van het Laatste Avondmaal als het ware paaslam geïdentificeerd, als het Lam Gods. Zijn eigen lichaam is het bovennatuurlijke brood uit de hemel gegeven, zoals het manna van Mozes. Het is het ‘panis angelicus’, dat er al was voor de zondeval van Adam en Eva, het werd in de tempel bewaard en als toonbrood teken van Gods eeuwigdurend verbond. Voor zijn bevindingen ontleent Pitre argumenten aan Flavius Josephus, diverse kerkvaders en enkele officiële kerkelijke documenten, met name de Catechismus van de Katholieke Kerk.
Het joodse paaslam zou geofferd zijn op een manier die lijkt op een kruisiging: met een spies van granaathout van ‘kop tot kont’. Bewijzen daarvoor ziet hij bij Justinus, die het zou hebben over het gebraden lam in de vorm van een kruis. Dit zou verklaren waarom Jezus zijn dood kon vergelijken met die lammeren in de tempel.
Het klinkt te mooi om waar te zijn. Is het niet eerder zo dat de eerste Christenen later, te beginnen met Paulus, de kruisdood van Jezus geassocieerd hebben met het slachten van het paaslam? Pitre gaat uit van de oude klassieke kerkelijke leer. De gebeurtenissen in het Eerste Testament zijn voorafschaduwingen van het Nieuwe Testament. (Cor Sinnema)
Het samen lezen onder de deskundige leiding van br. Paul, het samen delen over wat de eucharistie voor ieder van ons betekent, het samen op weg gaan in erg diepgaande gesprekken waarin men elkaar volkomen vertrouwde om ‘toe te vertrouwen’, dat alles stemt me dankbaar.
Deze avonden betekenden voor mij een verinnerlijking, ze gaven me ondermeer een dieper besef dat de Heer in elke eucharistie even werkelijk tot ons komt als we Hem zullen mogen ontmoeten bij onze persoonlijke verrijzenis. Dank dus aan de initiatiefnemers en de begeleiders van deze avonden!
Moge het feest van het Allerheiligste Sacrament voor ons allen een feest zijn van verinnerlijking en van diepe dankbaarheid om dit ultieme geschenk van de Heer, zijn uiterste liefdesmysterie.
In de parochie H. Sacrament wordt iedereen na de viering van harte uitgenodigd op een feestelijke receptie.
Aan al onze lezers een Zalig hoogfeest van Sacramentsdag.
Kristin, namens de pastoresploeg
