Toen onze Pastorale Eenheid opgericht werd, moest er ook gezocht worden naar een naam en na een bevraging bij de gelovigen werd gekozen voor de Heilige Damiaan Jozef De Veuster.
Waarschijnlijk omdat die het meest gekend is. Andere namen die circuleerden waren Tobit en Ruth, 2 personages uit het Oude Testament. Maar men koos voor Damiaan. Achteraf bekeken zou Ruth ook mooi geweest zijn, al was het maar omdat zij een vrouw was. Maar het is Damiaan geworden.
Damiaan spreekt natuurlijk tot de verbeelding. Hij is immers de grootste Belg, de held van Molokai en zijn beeld staat in het Capitool te Washington, als vertegenwoordiger van de staat Hawaï. Er zijn talloze boeken en strips over hem verschenen en zijn leven is enkele keren verfilmd. In zijn voetsporen werd in 1964 de Damiaanactie opgericht. In veel Vlaamse kerken vind je een beeld van hem (zoals Jeanne d’Arc in Franse kerken). Voor ons Vlamingen was hij een heilige, maar toch duurde het 120 jaar na zijn overlijden eer hij heilig verklaard werd.
Damiaan is dan een ook een inspiratiebron, vooral als het gaat over de diaconale zending van een geloofsgemeenschap. Gekend als een koppigaard ging Damiaan wonen bij mensen die uitgesloten werden. Mensen die een besmettelijke ziekte hadden en daardoor ergens op een eiland moesten leven. Niemand die het interesseerde in welke omstandigheden die mensen leefden. Bovendien tekende de ziekte de mensen. Wonden en afgestompte vingers enz… maakten de zieken dan lelijk en ze verspreidden een vieze geur. De christelijke naastenliefde indachtig ging Damiaan in Molokai aan de slag, want hij voelde zich een met hen.
Zwakke mensen als wij zijn, hebben we soms ook de neiging om mensen uit te sluiten en dikwijls weten we zelfs niet eens waarom we dat doen. En hier geeft Damiaan ons een les. Zoals Jezus niemand uitsloot en Damiaan ook niet, is het goed om ons hierover te bezinnen. Hoe gaan wij om met armen, zieken, mensen met een beperking (wie heeft dat niet ?), met mensen die “anders” zijn ? Zijn zij welkom in onze liturgische viering en in catechesemomenten ? Hoe worden zij onthaald ?
Tevens wijst Damiaan ons op onze diaconale zending. Gelukkig zijn in onze PE heel wat verenigingen en organisaties bezig om die “andere” te helpen en bij te staan. Kijk maar eens op de website. Wij zijn blij dat er zoveel vrijwilligers zijn. We vinden ze bij Samana, bij een voedsel- en kledingbedeling of nog andere initiatieven. Maar ook als individu kunnen we veel doen.
Damiaan is ons grote voorbeeld. Moge hij ons blijven inspireren en waarom zouden wij op 10 mei in onze vieringen geen voorbede voor onze PE inlassen ?
Wij denken deze week ook aan een andere belangrijke figuur nl. de zalige Charles Deckers. Charles Deckers (Antwerpen, 26 december 1924 - Tizi Ouzou, 27 december 1994) was een Vlaamse witte pater die vermoord werd bij een terreuractie van de GIA. Hij werkte vele jaren in Algerije en pleitte vooral voor rechten van meisjes en vrouwen, alsook voor een goede verstandhouding tussen christenen en islamieten. Hij wordt op 8 mei herdacht.
Jean-Marie
