AFSCHEIDSTEKST EN DANKWOORD BIJ HET OVERLIJDEN VAN PASTOOR RAF DE LOOR
Beste familie,
beste vrienden,
beste mensen die samen met ons afscheid nemen,
Vandaag staan wij hier samen.
Met verdriet.
Maar ook met dankbaarheid.
Wij nemen afscheid van Pastoor Raf De Loor.
Van onze priester.
Onze herder.
Onze medemens.
Raf was iemand die lange tijd onder ons heeft geleefd, gewerkt en gebeden.
Hij is deel geworden van ons leven.
Sinds 1992 in de Heilig Hartparochie in Temse,
vanaf 1998 in de Sint Margrietparochie Elversele,
en sinds 2013 in de Sint Petrusparochie van Tielrode.
Op al die plaatsen liet hij sporen na.
Stil.
Maar diep.
Wij hebben Raf leren kennen als een man bij wie geloof en menselijkheid één geheel waren.
Hij wist veel, maar hij droeg dat zonder gewicht.
Hij sprak eenvoudig.
Rustig.
Zodat iedereen kon volgen.
In zijn vieringen voelden wij ons thuis.
Samen met hem hebben wij gebeden.
Gevierd.
Gehuild.
En gelachen.
In momenten van vreugde,
maar ook in tijden van verdriet,
was hij daar.
Altijd nabij.
Raf was een herder die tussen de mensen stond.
Hij luisterde — vaak langer dan hij sprak.
Hij nam de tijd.
Hij keek je aan.
En je voelde: ik word gezien.
Hij bracht mensen samen,
niet met grote woorden,
maar met oprechte aandacht.
Bij hem was er ruimte.
Om te spreken.
Om stil te zijn.
Om gewoon jezelf te mogen zijn.
Wat wij zo sterk hebben gevoeld,
was zijn vertrouwen in ons.
Raf geloofde in mensen.
In medewerkers.
In vrijwilligers.
In parochianen.
Hij gaf ons verantwoordelijkheid,
maar vooral waardering.
Hij zag wat ieder van ons kon bijdragen.
En hij moedigde ons aan om dat ook te doen.
Dat jaarlijkse danketentje voor alle medewerkers…
Dat was typisch Raf.
Samen rond de tafel.
Eenvoudig.
Warm.
En je voelde: wij doen dit samen. Iedereen telt mee.
Ook toen zijn gezondheid achteruitging,
bleef Raf geven.
Wij zagen hoe zijn lichaam kwetsbaarder werd,
maar ook hoe zijn menselijkheid alleen maar groter werd.
Hij bleef nabij.
Hij bleef dienen.
Hij bleef herder.
Tot het einde toe.
In die kwetsbaarheid
heeft hij ons misschien wel het meeste geleerd:
wat trouw zijn echt betekent.
Als gemeenschap mogen wij zeggen:
wij zijn gezegend geweest met Raf.
Voor onze parochies.
Voor onze verenigingen.
Voor zoveel mensen persoonlijk.
Wat hij ons heeft voorgeleefd —
eenvoud,
verbondenheid,
vertrouwen,
liefde —
dat dragen wij verder mee.
Vandaag willen wij ook samen
een bijzonder woord van dank uitspreken aan Francine,
zijn mantelzorgster.
Dankzij jouw zorg,
jouw nabijheid
en jouw onvoorwaardelijke inzet
kon Raf zijn roeping blijven beleven tot het einde.
Daar zijn wij je oprecht dankbaar voor.
Laten wij Raf blijven herinneren
zoals wij hem samen hebben gekend:
als een dienaar van God,
een herder voor de mensen,
een man van gebed,
van eenvoud
en van verbondenheid.
Wij vertrouwen hem nu toe
aan de Heer die hij heel zijn leven heeft gediend.
Moge hij thuiskomen in vrede.
Dank je wel, Raf,
voor alles wat je voor ons bent geweest.
Wij dragen je mee in ons hart.
Rust nu
in Gods vrede.
Namens het Centraal Kerkbestuur en de kerkraden van Heilig Hart, Sint-Margriet en Sint-Petrus
Geert Wittock
14/02/2026
