Lieve broers en zussen,
Het evangelie van vandaag neemt ons mee op weg, samen met de twee leerlingen naar Emmaüs. Het is een verhaal van mensen zoals wij: mensen die hopen, teleurgesteld raken, zoeken naar zin, en soms niet meer zien waar God aanwezig is in hun leven.
De twee leerlingen zijn op weg van Jeruzalem weg. Jeruzalem, de plaats van belofte, van verwachting – maar ook van lijden en dood. Hun hoop is gebroken: “Wij hoopten dat Hij degene was die Israël zou verlossen.” Hun woorden klinken herkenbaar. Hoe vaak zeggen ook wij niet: “Ik had gehoopt…”?
En precies daar, op die weg van teleurstelling en verwarring, komt Christus zelf hen tegemoet. Niet triomfantelijk, niet overweldigend, maar als een metgezel. Hij wandelt met hen mee. Hij luistert eerst. Hij stelt vragen. Hij neemt hun verhaal ernstig. Dat is het eerste christocentrische punt: Christus komt ons tegemoet in ons eigen verhaal, zelfs wanneer wij Hem niet herkennen.
Vervolgens opent Hij voor hen de Schrift. Hij helpt hen begrijpen dat het lijden geen mislukking is, maar deel van Gods heilsplan. Wat eerst zinloos leek, krijgt betekenis in het licht van Christus. Ook dat is essentieel: zonder Christus blijven Schrift en leven gesloten; met Hem gaan onze ogen open.
Toch herkennen zij Hem nog steeds niet. Pas wanneer Hij het brood breekt, gaan hun ogen open. In dat eenvoudige gebaar – zo vertrouwd van het Laatste Avondmaal – herkennen zij Hem. Hier ligt het hart van de groeiweg in geloof van de twee leerlingen: Christus wordt herkend in het breken van het brood. In de Eucharistie wordt Hij werkelijk aanwezig, niet als herinnering alleen, maar als levende Heer.
Wat gebeurt er daarna? Hij verdwijnt uit hun zicht. Waarom? Omdat zij Hem nu anders kennen. Niet meer alleen uiterlijk, maar innerlijk. Hun hart brandde al toen Hij sprak – nu weten zij waarom. En meteen staan zij op. Midden in de nacht keren zij terug naar Jeruzalem. Van wegvluchten naar terugkeren. Van ontmoediging naar missie. Dat is de vrucht van een ontmoeting met Christus: ons hart wordt verwarmd, onze ogen gaan open onze richting verandert.
Broers en zussen, dit evangelie is geen verhaal van lang geleden. Het is een spiegel van ons eigen geloofsleven. Ook wij: kennen momenten van teleurstelling, begrijpen niet altijd wat God doet, herkennen Christus niet altijd in ons leven. Maar vandaag krijgen wij een uitnodiging: Blijf niet weg van Jeruzalem. Blijf niet steken in teleurstelling. Laat Christus met u meegaan. Luister naar zijn Woord. Herken Hem in het breken van het brood. Want Hij is niet dood. Hij leeft. Hij gaat met ons mee – ook wanneer wij Hem niet zien. Moge ons hart branden wanneer wij luisteren naar zijn Woord. Moge onze ogen opengaan in de Eucharistie. En mogen wij, zoals de Emmaüsgangers, opstaan en getuigen: “De Heer is werkelijk verrezen.” Amen.
