Lieve broers en zussen,
“Het volk dat in duisternis ronddoolt, ziet een schitterend licht.”, dat zegt Jesaja in de eerste lezing. Het zijn woorden vol hoop die hij richt tot zijn volk dat vermoeid, verdeeld en moedeloos is. Aan dat ronddolende volk doet hij de belofte dat het licht zal doorbreken.
In het evangelie wordt die belofte werkelijkheid. Daar zien we dat Jezus voor het eerst het schitterend licht van zijn Blijde Boodschap verkondigt. Hij doet dat niet in Jeruzalem, het centrum van macht en geloofsleer, maar in Galilea, een grensgebied, waar het geloof vaak verwant is met heidendom. En zo laat Jezus zien dat God ook aanwezig is waar we dat niet direct verwachten. “Bekeer u, want het Rijk der hemelen is nabij,” zegt Jezus. Dat betekent niet dat Hij ervan uitgaat dat zijn toehoorders heidenen en zondaars zijn, wel dat ze anders moeten leren kijken, hun wegen moeten veranderen, hun leven moeten afstemmen op Gods nabijheid.
Niet veel later doet zich iets heel merkwaardigs voor: Jezus roept vier mannen op om Hem te volgen. Het zijn geen schriftgeleerden of farizeeën, maar jonge vissers, met de netten in hun handen. En Jezus zegt niet: “Denk er eens over na” of “Volg mij wanneer het u past.” Hij zegt gewoon: “Kom, volg Mij. Ik zal u vissers van mensen maken” En het ongelooflijke gebeurt: ‘Onmiddellijk lieten zij hun netten achter en volgden Hem,’ zo staat het in het evangelie. En daarbij kunnen wij ons de vraag stellen: Zouden wij dat ook doen als Jezus ‘Kom, volg Mij’ tegen ons zou zeggen? Zouden wij meteen alles achterlaten en Hem volgen in het onbekende?
Maar wat we ook zouden doen, dit verhaal raakt ons. Want net als de Israëlieten in de eerste lezing dolen ook wij vaak in duisternis rond.. We kunnen alleen maar hopen dat het licht waarover Jesaja spreekt effectief het licht is van God die met ons meegaat.
Maar God gaat met ons mee, daar moeten we niet aan twijfelen. En ook Jezus gaat met ons mee, en Hij zegt ook tegen ons: ‘Kom, volg Mij.’ Maar willen wij onze netten zomaar achterlaten? De netten van ons leven, van de weg die we gaan, van de zekerheden waar we ons aan vasthouden. Zijn wij dus altijd bereid ons te bekeren? Willen wij in woorden en in daden altijd de weg van Jezus volgen? De weg van evenzeer houden van onze naasten als van onszelf. Of gaan we soms toch liever onze eigen weg? Willen wij wel vissers van mensen worden?
Broers en zussen, in de tweede lezing roept Paulus op tot eenheid. “Laat er geen verdeeldheid onder u zijn,” zegt hij tegen de Korintiërs. Ook dat is zeer actueel., want er is heel veel verdeeldheid in de wereld, maar ook in onze omgeving. Misschien begint het al in ons gezin. Je hoort immers heel vaak verhalen over kinderen die helemaal weg gegroeid zijn van hun ouders, over broers en zussen die niets meer met elkaar willen te maken hebben, over buren die elkaar haten als de pest, over zoveel andere vormen van wij tegen zij: in de politiek, in de maatschappij en zelfs in de Kerk. Het is dus niet te verwonderen dat er uitdrukkelijk gebeden wordt voor eenheid onder de christenen. Vandaag eindigt zo’n gebedsweek voor die eenheid. Jezus geeft zelf een sterke hoop dat die eenheid er moeiteloos kan zijn, want Hij zegt: ‘Waar twee of meer in mijn naam verenigd zijn, daar ben Ik in hun midden.’ Laten we dus ingaan op zijn uitnodiging om Hem te volgen. Als we dat doen, als iedereen dat doet, zullen we geleid worden door het schitterend licht van zijn aanwezigheid. Het zou dus goed zijn dat we de moed hebben om onze netten los te laten en ons leven toe te vertrouwen aan Hem die het ware Licht is. Amen.
