Lieve Broers en zussen,
Vandaag vieren we Pasen, het hart van ons geloof. Het feest van licht dat doorbreekt in de duisternis, van leven dat sterker blijkt dan de dood, van hoop die niet wordt vernietigd, zelfs niet in de diepste wanhoop.
We hebben de voorbije dagen het verhaal gevolgd van lijden, verlatenheid en dood. Goede Vrijdag liet ons zien hoe kwetsbaar liefde is in deze wereld. Hoe goedheid kan worden afgewezen, hoe waarheid kan worden verdraaid, hoe onschuld kan worden gekruisigd. En misschien herkennen wij daar iets van in ons eigen leven: momenten van verlies, pijn, onrecht, of innerlijke leegte. En precies daar, midden in die ervaring, gebeurt Pasen.
De verrijzenis betekent niet dat het lijden nooit heeft bestaan. De wonden van Christus verdwijnen niet. Integendeel, ze blijven zichtbaar. Maar ze krijgen een nieuwe betekenis. Wat eerst teken was van nederlaag, wordt nu bron van leven.
Dat is de kern van het Paasgeheim: God transformeert wat gebroken is. Niet door het weg te nemen, maar door het te doorlichten met liefde.
Misschien is dat ook de vraag die Pasen vandaag aan ons stelt: durven wij geloven dat ook ons leven, met al zijn breuken en kwetsuren, niet het laatste woord heeft? Durven wij hopen dat er nieuw leven mogelijk is, zelfs waar wij dat niet meer verwachten?
Pasen vraagt geen perfect geloof. Het begint juist met twijfel en verwarring. Denk aan de vrouwen bij het graf: ze kwamen niet om een wonder te vieren, maar om een dode te verzorgen. Ze verwachtten niets meer. En toch worden zij de eersten die het lege graf zien.
Dat lege graf is geen bewijs in de wetenschappelijke zin. Het is een uitnodiging. Een open ruimte waarin iets nieuws kan gebeuren.
En misschien is dat wel de grootste uitdaging van Pasen: leren kijken met nieuwe ogen. Niet alleen zien wat er ontbreekt, maar ook wat er mogelijk wordt. Niet alleen stilstaan bij wat verloren ging, maar openstaan voor wat geboren wordt.
Pasen nodigt ons ook uit om zelf dragers van dat nieuwe leven te worden. Om mensen te zijn die licht brengen waar duisternis heerst. Die hoop zaaien waar moedeloosheid groeit. Die leven bevorderen, in woord en daad.
Dat vraagt moed. Want verrijzenis is geen vlucht uit de werkelijkheid. Het is juist een diepere betrokkenheid erop. Het betekent dat wij niet onverschillig kunnen blijven. Dat wij niet kunnen zeggen: “zo is de wereld nu eenmaal.” Pasen zegt: er is altijd een andere mogelijkheid.
Misschien is dat wel het mooiste aan dit feest: dat het ons niet alleen troost geeft, maar ook verantwoordelijkheid. Het maakt ons tot mensen van hoop, niet omdat alles goed is, maar omdat wij geloven dat het goed kan worden.
En die hoop is geen illusie. Ze is geworteld in een gebeurtenis die ons voorgaat. In een liefde die sterker blijkt dan alles wat haar wil breken.
Broers en zussen, laten wij deze dag niet alleen vieren met woorden, maar ook met ons leven. Laten wij het Paaslicht binnenlaten in onze eigen duisternis. Laten wij ruimte maken voor nieuw begin, hoe klein ook. En wanneer wij twijfelen, wanneer wij het niet zien, laten wij dan denken aan dat lege graf. Aan die eerste ochtend, waarop alles nog onzeker was, maar de toekomst al begonnen was.
Want dat is Pasen: niet het einde van het verhaal, maar het begin van iets dat geen einde meer kent.
Amen.
