Beste medegelovigen
Nu in de liturgie ‘de tijd door het jaar’ begint, het witte kazuifel wordt opgeborgen, halen we het evangelie nog één keer bij de evangelist Johannes. Vanaf volgende week, tot aan de 40 dagen tijd, zal het Mattheus zijn die het evangelie levert.
In dat evangélie van Johannes komt Johannes de Doper aan het woord, deze keer niet als een wegbereider, niet als een voorloper, maar vooral als een getuige.
Met drie beelden geeft de doper argumenten om in Jezus de verlosser te zien, waar het Joodse volk zo naar uitkeek.
De doper noemt Jezus het Lam Gods, degene waarop Gods geest is nedergedaald en -bijna als een besluit – zegt hij dat Jezus de Zoon van God is.
Drie beelden, met een grote beladenheid. Die beladenheid zou ballast kunnen worden, als de volle rijkdom moet uitgelegd. Ik wil proberen de beelden zelf te laten spreken.
Als eerste beeld: Lam van God. Het verwijst naar de zondebok, die op het Joodse feest van de grote verzoendag letterlijk beladen werd met alle zonden van Israël en de woestijn werd ingejaagd.
In het Aramees, de spreektaal van Jezus, wordt voor ‘Lam’ hetzelfde woord gebruikt als ook ‘Dienaar’. Zo ontstond het beeld van de Dienaar, die niet weerloos als lammetje, maar -heel bewust- alles erbij neemt wat op zijn weg komt, zelfs als dat lijden is. Maar door dat er bij te nemen, wel het leven draaglijk maakt.
Het beeld van de Lijdende Dienaar -een beeld uit het OT- kan je -vertaald naar onze tijd- niet begrijpen, als je nooit de mantelzorger hebt gezien, die er niet alleen ‘gewoon is’ voor de zorgbehoevende, maar evenzeer de kleren ververst, de lakens als het moet en die de machteloosheid troost, die een zorgbehoevende op zo’n gênant moment ervaart. Het oude beeld van de Lijdende Dienaar kan je niet begrijpen, als je er vandaag niet iets van een mantelzorger in herkent, die alles erbij neemt wat op de weg komt, ook al is dat niet de meest prettige taak… maar door het erbij te nemen het leven van een zorgbehoevende draaglijk maakt…
Als je in Jezus niet de mantelzorger herkent voor wie verlamd is gaan neerzitten langs de weg, voor wie als melaatse uit de samenleving is verstoten, of blind en doof is geworden voor wat het leven en samenleven te bieden heeft, dan wordt het – denk ik dan – een stuk moeilijk om Hem te zien als het Lam Gods dat wegneemt de zonden der wereld…
En ‘zonde’ lees ik dan als verzanden in klein-menselijkheid. Weet je nog? Scheppingsverhaal.. 5 keer een refrein “En Hij zag dat het goed was”. “En Hij schiep de mens, en Hij zag dat het heel goed was”… Daarmee wordt een richting aangegeven. Zonde is de scheppingszin, de scheppingsrichting van ‘goed’ naar ‘beter’ niet respecteren, niet verder trekken. Zonde is het ‘beeld en gelijkenis van God’ zijn niet waarmaken in je leven en je samenleven, in je eigen ontwikkeling, in je mens voor de ander zijn, in je relatie met God.. Zoveel kansen laten liggen, dàt is toch … zonde?
Bij het tweede beeld van de Doper, Jezus als degene waarop Gods Geest is nedergedaald, wordt de duif vermeld. De vogel die er door Noah op uit werd gestuurd om te zien of de nieuwe samenleving al haalbaar was… Toch mooi dat diezelfde duif het teken is dat in Jezus een nieuwe tijd aanbreekt, omdat Hij Gods Geest ademde, omdat Hij Gods Geest doorademde.. Wie Gods Geest doorademt, kàn blinden laten zien, en lammen laten lopen. Die kàn vergeven, waar anderen klaar staan om met oordelen te stenigen. Met zijn vinger schrijvend in het zand, beitelt Jezus in een mensenhart dat God je nooit zal vastspijkeren op je verleden, maar altijd nieuwe toekomst geeft.
En er is het derde getuigenis van Johannes de Doper: Jezus is de Zoon van God… Werd Jezus in de oudere en eerdere evangelies nog Mensenzoon genoemd, in het jongste evangelie, het Johannes-evangelie klinkt de geloofsbelijdenis van de jonge kerk al door: Jezus is de Zoon van God.
Hij is de Lijdende Dienaar, het Lam Gods, hij ademt Gods Geest…
Deze geloofsbelijdenis wordt door alle christenen beleden, al waren er strubbelingen en schisma’s in de structuren waarmee de boodschap verkondigd werd.
Aan het begin van deze gebedsweek voor de Eenheid mogen we bidden en hopen dat alle christenen in Jezus de mantelzorger herkennen voor hun ziel, het referentiepunt voor hun eigen kind-zijn van de God van Leven, en het beste beeld en meest sprekende gelijkenis van Wie oproept tot een nieuwe wereld: een wereld van Vrede, liefde en gerechtigheid.
Daar ook wij daarin mogen één zijn…
https://www.kerknet.be/pastorale-eenheid-st-jozef-hamont-achel/inspiratie/tweede-zondag-door-het-jaar-raf
