Wie kent hem niet? Damiaan, ‘onze’ Vlaamse Heilige, missionaris in Molokaï, apostel van de melaatsen, 10 jaar geleden heilig verklaard en enkele jaren geleden in ons land als ‘grootste Belg’ verkozen…
Velen zijn ongetwijfeld bekend met de ‘heldhaftige daden’ van de man uit Tremelo. Men heeft hem beschreven en in kunstwerken uitgebeeld als held, als daadkrachtig, stoer, onverzettelijk en roeiend tegen de stroom in. Damiaan spreekt ook vandaag tot de verbeelding en daagt ons als christen uit.
Dieper kijkend dan de loutere heroïek, kunnen we Damiaan vandaag ook herontdekken als eenvoudige volgeling van Jezus tot het uiterste. Iemand die de weg wou gaan van Jezus Christus, zoekend naar de gehavende medemens, bezorgd om te redden wat verloren leek.
In zijn zorg voor de miskende en gekwetste mens was Damiaan niet wereldvreemd, maar ten volle een mens. Niet altijd even verfijnd, niet superintellectueel, geen grootschalige denker of geniale filosoof… Een innerlijk man, trouw aan zijn prioriteiten als priester-religieus: toegewijd aan zijn taak, niet voor eigen glorie, maar als dienaar in navolging van Christus. Hij hield zich nooit op een afstand en bezocht alle melaatsen alsof het zijn kinderen waren. Zij waren altijd welkom, overdag en ’s nachts. Zijn devies was:
Het kleinste wordt groot als je het met liefde doet.
De heilige Damiaan kan ons ook vandaag voorgaan. Ook voor een parochie in de 21ste eeuw is hij méér dan een voorbeeld in onze roeping tot leerlingschap van Jezus, tot nabijheid bij de meest kwetsbaren en in een fundamentele openheid op de wereld!
Het woord is nu helemaal aan u
