Op het hoogfeest van Allerheiligen vierden we met maximaal 40 aanwezigen voor het laatst eucharistie, vooraleer in lockdown te gaan tot minstens half december. Daar sprak priester Dick deze homilie uit. Graag willen we deze bemoedigende woorden met jullie delen.
Dierbare zusters en broeders, ongetwijfeld kennen velen onder u “De Druivelaar”-kalender? Verscheidene rubrieken komen aan bod, soms eens een goed mopke en op elk blaadje staan de heiligen vermeld, vrij uitgebreid zelfs. Die mogen wij vandaag dankbaar vieren.
Misschien hebben sommigen onder u het gelezen op Kerknet of in het christelijk opinieblad Tertio of gezien op tv dat enkele weken geleden – op 10 oktober – Carlo Acutis werd zaligverklaard. Carlo werd geboren in Londen in 1991 en overleed in 2006 ten gevolge van leukemie.
Een knul van 15 jaar zalig verklaren? Allé toe… hoe kan ne gast van 15 al weten hoe het leven in elkaar zit en bovendien, wat kan die ons te bieden hebben wat geloven eigenlijk inhoudt? Zo kunnen ze er nog veel zalig en nadien heilig verklaren!
Nochtans, dierbare zusters en broeders, die jonge gast werd niet zo maar zalig verklaard. Paus Franciscus zei onlangs dat Carlo een kostbare weerspiegeling is van Jezus, dat zijn getuigenis ons kan bemoedigen en dat hij ons uit onze winterslaap haalt.
Dat is trouwens de diepe reden waarom de Kerk iemand zalig / heilig verklaart: zij hebben indruk gemaakt, vanuit hun gelovige ingesteldheid én omdat ze de zaligsprekingen (het portret van Jezus) tot richtsnoer namen van hun leven!
Ik weet niet of u de affiche van Muurkranten al heeft gezien? Daarop zijn enkele mensen te zien en bovenaan de affiche kunnen we lezen dat de heiligen ook maar als gewone mensen zijn begonnen… gewone mensen zoals u en ik! Carlo Acutis was ook ne gewone gast… hij maakte graag plezier, ging graag naar de zee, hield van sport, van uitgaan met vrienden, op reis gaan en hij was een computerfreak… Kortom… een gewone jonge gast zoals er hier veel in Eeklo rondlopen… en net zoals er hier ook enkele aanwezig zijn!
En toch… Carlo maakte indruk op mensen en op zijn vrienden vanuit zijn geloof in Jezus en zijn vriendschap met Jezus! “Jezus is een persoon die dichtbij is en bereikbaar is voor iedereen.” Staan wij er nog voldoende bij stil, dierbare zusters en broeders wat het betekent: “God in wie we mogen geloven is een God van liefde en christenen zijn geroepen om die liefde door te geven…” Dat kunnen en mogen geloven… maakt dat ons nog echt blij én meer nog getuigen wij daarvan en hoe?
Omdat Carlo dat geloofde, vierde hij graag de eucharistie.
“Hoe meer we de eucharistie ontvangen, hoe meer we zullen worden als Jezus!” Een uitspraak van een 15-jarige gelovige die tot nadenken stemt!
Wie nu van mening mocht zijn dat Carlo voortdurend in het kerkgebouw zat en voor het tabernakel geknield, heeft het verkeerd voor!
Hij maakte indruk op zijn vrienden doordat hij het gezonden worden aan het einde van de eucharistie au serieux nam! “Een christen moet het zuurdeeg zijn van de maatschappij”. Daarom had Carlo bijzondere aandacht voor de zwakken en de marginalen in de samenleving. Het gebeurde vaak dat hij zijn avondeten inpakte om het te gaan geven aan een dakloze die de nacht op de straat moest doorbrengen.
Een uitdaging voor ons allemaal… nu wij opnieuw een moeilijke periode tegemoet gaan: hoe gaan wij als christenen / als Kerk getuigen van een God die zorg draagt voor mensen… heel concreet voor de eenzamen, de daklozen, de zieken, enz…? Toch geen overbodige vraag!
Tot slot… niet het geloof trok zijn aandacht maar ook computers en de technologie erachter. Hij was amper 10 jaar toen hij programma’s schreef en websites ontwierp voor de parochies en de school. “Iedere parochie zou een website moeten aanleggen om de vragen van mensen te beantwoorden.” Hoe communiceren wij over ons geloof? Hoe bereiken wij mensen, de jongeren, de jonge gezinnen? Bij voorkeur via de digitale weg… Een blijvende uitdaging voor onze Claraparochie…
Dierbare mensen, het voorbeeld van de heiligen en hun getuigenis sporen ons aan om hier en nu handen en voeten te geven aan onze eigen roeping om heilig te zijn voor God. Een zalige hoogdag toegewenst, ook in naam van onze stagiair Mathias en in naam van allen die deze viering verzorgen! Amen.
Pr. Dick Den Blauwen
