4 augustus: Wat is het goed, wat is het heerlijk (Psalm 133)
10 enthousiaste stappers verzamelen aan het witte pittoreske kerkje van Moregem. Wie Moregem zegt, legt de link met O. L. Vrouw ten Doorn. Gepast schoeisel, sportieve kledij, goed humeur en ja, de zon is van de partij. Ideaal wandelweer. Het wordt een eigentijdse spirittocht, gekruid met een lach, een klucht, een verhaal, anekdotes en aandacht voor mens en natuur. Prachtige vergezichten brengen ons in verwondering.
Na een kort gebed ‘De Heer is onze metgezel’ komen onze voeten langzaam in beweging.
Wie doet de kop, is het wel deze weg? Pas op, de weg is niet van ons alleen. Verkeersregels in acht nemen en tijdig een waarschuwing geven want we dragen zorg voor elkaar. Een lieve groet en tegengroet, hand omhoog, hé, hoi, …
Kijk ginds, dat is de kerk van Petegem, onze eerste halte. We worden hartelijk verwelkomd in Petegem waar we even halthouden bij de H. Martinus die ons naar Tours brengt. Uitgewuifd stappen we verder via een goed gekend pad. Een pad langs velden en hagen: gretig gebruikt door menig schoolgaande jeugd. Vraag dit maar aan de mensen van Elsegem.
Van Tours naar O.-L.-Vrouw van Lourdes; we blijven in Frankrijk. In de kerk van Elsegem staat een Lourdesgrot. Wat zelden voorkomt in de kerk zelf. Van het vlakke landschap, steken we een tandje bij om de Bergstraat te beklimmen. Een van de vele heuvels in onze Vlaamse Ardennen. Wie ons wil nadoen moet zeker halverwege eens halthouden en omkijken om het prachtig verzicht te aanschouwen. Koppenberg, Kluisberg, afgetekend tegen een sluier van wolken. Wie komt op zijn stappen terug? Wie wil die beklimming nog eens overdoen? Oef, we zijn boven. Een rustbank met zicht op…. Een maisveld is hier de stoorzender. Dan maar op de tafel staan. Mag even. En nu, recht door of rechts. Na een 500 meter komen we tot het besef dat we best op onze stappen terugkeren. Dus, toch recht door.
Een smalle wandelweg met klimmetje brengt ons in Wortegem. Hier zijn we halfweg op onze pelgrimage.
Voor we Armenië bezoeken -wat een aanrader is-, wacht ons een lunchpauze. Wat worden we verwend. Aperitief, soep, broodjes en dit in de prachtige tuin van E.H. André Peereboom. In de zon of onder de parasol. Plaats genoeg. Een dankwoordje hoort erbij.
Op naar Nokere. Wat is dat met al die pontwegen. Nokerepontweg, Huisepontweg… zoveel pontwegen. Chris, met zijn ruime kennis wist de link te leggen met een veer of pont ergens aan de Leie. Dus alle pontwegen leidden naar de Leie in vervlogen tijden. Maar wij beklimmen eerst Nokereberg. Ja, de Nokereberg van Nokere koerse. In het kerkje van Nokere bezoeken we Fatima en horen we het verhaal van de verschijning aan de 3 herderskinderen.
Onderweg naar Wannegem wordt onze aandacht getrokken op allerlei bloemen en verschillende grassoorten langs de bermen en in het veld. Voor meer uitleg in de flora, één adres, pastoor Joost.
In Wannegem wacht ons het verhaal van de H. Machutus, zijn leven en werk en de link met Saint-Malo. Tijd voor een koffiepauze, met een stukje lekkere taart en een orgelrecital onder Gods hemel.
Het einde wenkt. Kruishoutem. Kijk, een partij vlas. Wie vlas zegt, denkt aan de Leie. De gouden rivier, de stank maar vooral het linnen. Verhalen van vroeger komen terug boven.
In de Sint-Eligiuskerk van Kruishoutem, horen we verhalen van en over Taizé. Onderweg zijn, geloof, verbondenheid met God en met elkaar. Via een paar vaasjes met bloemen komen we aan de mooie stand. Hier eindigt dan ook onze eerste pelgrimagetocht. Dank aan mijn tochtgenoten, het was fijn, het was goed.
Dank aan alle vrijwilligers en medewerkers, en de werkers achter de schermen.
5 augustus 2021 - “De weg is het doel”
Een nieuwe dag en de weergoden zijn ons weer gunstig gezind. We verzamelen in de St-Bavo kerk te Zingem.
Goede morgen. Goed geslapen? De benen, de voeten? Alles OK?
Het werd een blij weerzien onder enkele getrouwen en welkom aan een paar nieuw dapperen.
In Zingem maken we kennis met de weg die Jezus leefde doorheen het Heilig Land.
Al een bede weg op zich. En het meer van Galilea wordt druk bevaren zo te zien.
6 paar schoenen om de tocht te wandelen. De uitgestippelde route brengt ons van de drukke straten al vlug in het landelijke Zingem. Niet voor niets is: ‘Zingem, de groene long aan de Schelde’.
Zin in wat bessen, allerhande? Op dit voorstel van Annie zeggen we niet nee. Wij gaan aan de pluk in de moestuin. Vitamientjes als tussendoortje, smakelijk.
Al vlug komen we in Ouwegem aan en opnieuw worden we hartelijk begroet.
De kerk is omgetoverd in het Mariabedevaartsoord Banneux. Waar we kennis maken met de verschijning van Maria aan Mariette Beco.
Wie Huise wil bereiken, weet dat er een serieus klimmetje te wachten staat. Het Wilgepad doet zijn naam alle eer aan. Even stap ik op eigen tempo achterop. Rode Lantaarn? Kan ook deugd doen. Een stil moment, in gedachten met en bij…. Daar rechts van ons een weide met schaapjes. Tel maar.
En de goede herder kijkt even om of er geen schaap ontbreekt.
En zo stappen we Huise binnen. Hier worden we in de wereld van Sint-Franciscus van Assisi gedropt.
Eenvoud en liefde, zorg voor mens en dier blijft jong en oud beroeren.
De maag kan al iets verteren. Opnieuw worden we verwend met lekkere verse soep en broodjes. Ook zij die dit hebben klaargemaakt verdienen een pluim. Goed voldaan trekken we verder richting Lede. De afwas laten we aan ons voorbijgaan.
Voorbij Huisemolen, net na een maisveld, links, het Rolijnpad. Wie heeft die naam bedacht? Maar wel de moeite. Een panoramisch zicht op Oudenaarde en de Sint-Walburgatoren trekt onze aandacht.
In dalende lijn belanden we in Lededorp. In het kleine kerkje van Lede maken we kennis met De Heilige Anna. Vaak afgebeeld samen met Maria en haar kleinzoon Jezus. Vandaar St. Anna te Drieën. Maar wat nieuw was, is de link naar het bedevaartsoord, d’ Auray in Bretagne.
Een golvend parcours brengt ons van Lede via Huise naar Lozer. We beseffen dat we terug een stukje Vlaamse Ardennen doorkruisen. Hellingen, weidse velden en af en toe nog oude kasseien. Via het Kasteel, ‘De La Faille’, met dit jaar water in de vijvers, stappen we door de mooie dreef recht op de kerk van Lozer af.
Hier belanden we in Compostella. St. Jacob, de Camino, met zijn vele verhalen en legendes.
Via Lozerbos bereiken we ons einddoel de Marolle met het leven en werk van de Zalige Broeder Isidoor en de Passionisten te Kortrijk. Gezamenlijk stappen we de kerk binnen. We hebben ons doel bereikt. Opgewekt, tevreden en gelukkig. Heel wat supporters komen ons begroeten en samen sluiten we onze pelgrimstocht af met een gebedsviering.
Psalm 133 en 134
Wat is het goed, wat is het heerlijk
om als broeders en zusters
eendrachtig samen te wonen.
Jullie dienaren breng hulde aan de Heer.
De moedige stappers krijgen ook nog een aandenken. Merci.
En als afsluiter een lekkere koffietafel met alweer heerlijke taart.
En de tongen komen los. Ieder weet wel iets te vertellen.
Dank aan de initiatiefnemers.
Dank aan alle vrijwilligers die hun kerk omtoverden tot een internationaal bedevaartsoord.
Dank aan zij die de route uitstippelden.
Dank aan zij voor het vriendelijk onthaal, en fotograaf van dienst.
Dank aan zij die ons verwenden met soep, koffie en zelfgebakken taart.
Dank aan de supporters.
Dank aan mijn tochtgenoten.
Jullie allen hebben op jullie manier en eigen talenten, een steentje bijgedragen tot het welslagen van deze
tweedaagse pelgrimstocht in onze Thomasparochie.
Zonder jullie zou het anders zijn geweest of msschien zelfs niet geweest.
‘Wat was het goed, wat was het heerlijk’
Van harte dank.
Trees Ottevaere
