Afgelopen Goede Week was extra speciaal voor mij, het was de laatste stap in het traject naar mijn plechtige communie in de paaswake. Hoewel de Goede Week eigenlijk begint met Palmzondag maar die heb ik helaas gemist (als student uit bed komen, blijft een opgave).
Vandaar start ik met de verzoeningswake op maandag. Het was een ideaal moment om alles vooraf aan de Goede Week los te laten. De stress en drukte van het dagelijkse leven even aan de kant te schuiven en mij voor te bereiden op de komende dagen. Het was een moment om ons klaar te stomen voor de aanloop tot en verrijzenis van de Heer.
Daaropvolgend op woensdag was de chrismamis in de Sint-Baafskathedraal in Gent. Deze viering werd voorgegaan door mgr. Kockerols in concelebratie met priesters en diakens van het bisdom. Het was even wennen aan de grote en indrukwekkende kathedraal en de hoeveelheid mensen aanwezig. Het imposante orgel en de processie van priesters en diakens kwamen als een vloed op mij af in het begin.
Dit overweldigende gevoel is eigenlijk pas het moment dat ik echt besefte waar ik in zou stappen als nieuwe vormeling. Voordien had ik enkel, in vergelijking, kleinere missen gevolgd in Sint-Gillis-Waas of bij de kloosterkerk van de Karmelieten in Gent.
Hoewel de gemeenschap altijd zeer verwelkomend is geweest, was geloof voor mij voornamelijk iets persoonlijk. Ik ging naar de mis zodat ik over God kon horen, ik kon horen hoe iemand als christen in het leven kan staan.
De gemeenschap had natuurlijk wel een plaats in dat leven, maar toch is het pas in de chrismaviering dat ik concreter doorhad waaruit deze gemeenschap bestaat. In de chrismamis worden de beloften van de priesters, diakens en gelovigen hernieuwd en de heilige oliën gewijd. Het voelde alsof de hele kerkgemeenschap werd hernieuwd voor het komende jaar. Een gemeenschap die niet enkel in hetzelfde gelooft maar er ook voor elkaar is en zich verbindt om elkaar te ondersteunen. Met dit hoopvol gevoel ging ik dus het paastriduüm in.
Witte Donderdag en Goede Vrijdag kwamen dan als een steen op mij gevallen. Vaak denken we aan de herrijzenis van Jezus als één geheel. De pijn en gevoel van onrecht worden dan overstemd door de verrijzenis zelf. Toch is het net ook die pijn en verraad die essentieel deel uitmaken van de Goede Week. Op donderdag en vrijdag kon ik hier eigenlijk moeilijk mee omgaan. Hoe kan het dat dit is kunnen gebeuren? Waarom blijkt het dat de apostelen vrede hadden met dat er een laatste avondmaal was? Het wekte een enorme woede en verdriet op.
