Naar aanleiding van de ‘dag van de kanker’ op 4 februari willen enkele mensen getuigen hoe deze diagnose hun leven verandert.
Feochromocytoma? Wablieft????
Juni 2025, ik sportte, voelde me OK, maar toch…
Renuka, mijn echtgenote, was reeds naar India vertrokken. Onze zoon en ikzelf zouden haar begin juli vervoegen en daarom vooraf dan, voor alle zekerheid, nog eens bloed laten prikken.
Totaal onverwacht bleek ik doorverwezen te worden naar nefrologie Dit was het begin van een roller-coaster, balancerend tussen onbegrip, wanhoop en hoop. Hierbij ook de bijhorende praktische beslommeringen.
Ons vertrek naar India werd vervangen door Renuka’s vroegtijdige terugkeer naar België.
Ondertussen was ik in behandeling bij de diensten endocrinologie en urologie want ik leek te lijden aan een uiterst zeldzame aandoening: feochromocytoma, een tumor rond de bijnier. Deze diende zo vlug mogelijk verwijderd te worden maar gezien het risicovolle van de operatie, kon dit pas na 12 bijkomende onderzoeken. Ondertussen diende ik me zo rustig mogelijk te houden, want een kleine barst in de tumor zou immers fataal zijn.
Op 23 juli kon de operatie uiteindelijk plaatsvinden. Op uitdrukkelijk verzoek van de artsen was ook Renuka, zelf ook dokter, aanwezig. Ook haar zus en familie waren vanuit Engeland overgekomen. De operatie: weghalen van tumor en bijnier, verliep goed. De hartslag en bloeddruk kon men, behalve 2 piekmomenten, onder controle houden. Dit was immers één van de verschillende risico’s.
Niettegenstaande het goede verloop, bleek dat de tumor bijna 6 cm groot was. Feochromocytoom is noch goedaardig, noch kwaadaardig, maar wel gevaarlijk voor verdere uitzaaiingen. Gezien de omvang ervan gaan we ervan uit dat de tumor reeds jaren aanwezig was en dus de kans had om, inderdaad,…
Dit houdt momenteel verdere opvolging in: bloedonderzoeken en scans op regelmatige tijdstippen. Met telkens het bang wachten op de resultaten…
Momenteel voel ik me goed en verloopt alles naar wens. Ik was bij het begin van dit jaar nooit zo dankbaar voor elke “goede gezondheid wens”.
Gezonde groet,
Geert Maes
Met het levenseinde voor ogen
Met de jaren groeit een gevoel van dankbaarheid om het leven dat we samen hebben gehad. Wij zijn ook dankbaar voor de levenswandel van onze kinderen en hun gezin. En dan… plots valt de bom… Een ziekte, kanker in het ergste stadium!
Ons rustig en gelukkig bestaan valt als een kaartenhuis in elkaar. Plots is dat onbezorgde leven, die ontspannen geest, dat stille geluk voorbij.
Dan volgen de spannende weken van onderzoeken, bestralingen, chemo en bezoeken aan de oncoloog. Deze dokter drukt je met je neus op de feiten en spiegelt je het einde van je gelukkig leventje voor.
Dan begint de strijd ‘om tijdwinst’ te boeken en de laatste druppel uit je leven te halen. Mijn echtgenoot kiest voor het langst mogelijke leven en ik steun hem daarbij ten volle. We zijn toch samen en we zijn nog niet eenzaam. We maken er met Gods hulp en de hulp van de wetenschap nog mooie dagen,... weken,... maanden van.
Vaak knaagt toch het onoverkomelijke. Ons geloof, ons vertrouwen in heel wat heilige mensen steunt ons hierbij. Samen met andere gelovige vrienden bidden we voor onze zieke en ons gezin. We vragen dat we moedig en sterk zouden mogen zijn, dat de pijn en miserie zoveel als mogelijk beperkt zou mogen blijven en dat we vrede leren hebben met ons lot, dat we de situatie met geduld en begrip kunnen dragen.
Samen praten we ook wel eens over praktische dingen van onze problemen en bereiden ons zo al voor op wat zal komen.
Ik, als partner, heb het ook niet gemakkelijk maar ik ben wel dankbaar om de hulp en steun van kinderen en kleinkinderen, en ook de vriendschap van vrienden en kennissen doet deugd.
Nu schuiven de dagen voorbij en ik bid dat mijn geloof een steun mag zijn voor mijn echtgenoot en mezelf. Ik vraag ook steun in de eenzaamheid die zeker wacht en ook dat is belangrijk.
Ja, het zijn pijnlijke tijden…
een anonieme getuigenis (naam is bij de redactie bekend)
De redactie bedankt jullie voor deze getuigenis en leeft met jullie mee. We laten een kaarsje branden tot steun.
