In het vroege christendom werden volgelingen van Jezus inderdaad mensen van de Weg genoemd. Er was toen nog geen sprake van de term “christenen” zoals wij die nu kennen.
En eigenlijk verschilt ons christen zijn van nu, niet zo heel veel van toen. Nog steeds zijn we elke dag opnieuw, op weg met Jezus, zoekend hoe we Gods boodschap van liefde naar best vermogen gestalte kunnen geven.
Gelukkig gaan we die weg niet alleen, maar samen. Met jong en oud, klein en groot, … Met vertrouwde gezichten waarmee we wekelijks samen vieren. Met mensen in het woonzorgcentrum of zieken thuis… Met hen die we willen laten thuiskomen in ons geloof en een initiatiesacrament als doopsel, eerste communie of vormsel ontvangen.
Net zoals vorig jaar willen wij als parochie samen met de school de eerstecommunicanten en hun ouders ondersteunen. Een metgezel zijn op de weg die ze gaan. Samen op tocht gaan is toch immers zoveel leuker!
Een tocht vat je best goed voorbereid aan. Daarom werden ouders van eerstecommunicanten uitgenodigd op een infoavond begin september. Wie zin had om mee de weg te gaan, wist zo wat het traject zou inhouden en hoe we stapsgewijs zouden groeien naar de bijzondere ontmoeting van hun kind met Jezus in het sacrament van de eucharistie.
Dan was er de eerste instapviering in het weekend van 4 en 5 oktober. We mochten onze groep eerstecommunicanten en hun ouders verwelkomen in de kerk van Stekene en Sint-Gillis-Waas. Voor sommige was het misschien vertrouwd, voor anderen een beetje wennen, maar aan enthousiasme om er met z’n allen een mooie reis van te maken, was er geen gebrek. Vooraleer de eerstecommunicanten huiswaarts keerden, kregen ze het nodige materiaal mee om hun tocht verder aan te vatten: hun rugzak met daarin een eerste geschenkje (een kruisje), maar ook een tochtboekje vol leuke opdrachten die hen samen met mama en papa spelenderwijs dingen zou doen ontdekken over Jezus, de kerk, ….
Bij elke instapviering, 4 in totaal, merkten we hoe ouders en hun kinderen steeds meer thuis mochten komen in de kerk en het geloof, hoe liedjes meer en meer uit volle borst werden meegezongen en hoe kinderen vol verwondering luisterden naar de homilie waarin op kindermaat het Bijbelverhaal van die zondag werd toegelicht.
Maar er was meer…
Niet alleen de 4 instapvieringen waren een stapje in de tocht naar de eerste communie, er waren ook 2 catechesemomenten; Godly Play en de eerstecommunietocht.
Je denkt misschien, wat een zwaar parcours voor deze kinderen. Maar zo intens samen op weg gaan, schept niet alleen een diepe band met Jezus, het vormt ons ook als groep om zo vaak samen te komen rond Jezus, te leren over Hem en te groeien in verbondenheid met elkaar als tochtgenoten.
Tijdens het Godly Play catechesemoment gingen we met de kinderen in groepjes aan de slag rond het verhaal van Abraham. We trokken, op beeldende wijze, mee met Abraham en zijn vrouw Sara door de woestijn en ontdekten dat ook wij, zoveel jaren later na Abraham, een deel zijn van dat grote volk zo groot als de sterren in de hemel en de zandkorrels in de woestijn. Kinderen mochten na het beluisteren van dit verhaal op een manier naar keuze aan de slag rond het verhaal van Abraham. Wat waren dat fijne namiddagen met de kinderen. Je staat soms versteld hoe open vele kinderen zijn in hun vriendschap met Jezus en hem graag in hun hart en leven willen verwelkomen. Wij als catechisten werden er soms even stil van…
Tenslotte was er ook de eerstecommunietocht. Ja, letterlijk op tocht. Niet door bos of velden, maar in de kerk mochten ouders op weg in het geloof. Verspreid over de kerk bevonden zich verschillende ‘haltes’ waar telkens een opdracht te vervullen was rond een bepaald thema; doopsel, eucharistie, dankbaarheid, bidden, ….
Een stevige voorbereiding! Maar wat hebben wij genoten om met deze kinderen, hun ouders en de school op tocht te gaan naar de eerste communie en om kinderen te zien openbloeien in hun vriendschap met Jezus.
De eerste communie is bijna daar. Voor onze kinderen de kers op de taart, de bekroning van de tocht die ze gingen. Jezus komt nu echt heel dichtbij, in hun hart.
Met het ontvangen van het sacrament van de eucharistie mogen onze eerstecommunicanten voortaan nog intenser hun geloof beleven.
We hopen dat we voor hen, ook na de eerste communie, verder bondgenoten mogen zijn in hun geloof, dat ze de kerk als een thuis zijn beginnen aanvoelen waar ze altijd welkom zijn, dat ze in God en Jezus een vriend voor het leven hebben gevonden.
