In de geest van Lichtmis kwamen we op 10 februari in het wzc Vlashof samen om te bidden, te vieren en stil te staan bij hoe Jezus een licht kan en mag zijn in ons leven. Zoals de oude Simeon en Hanna worden ook wij vandaag uitgenodigd om ons hart te openen voor het licht van Gods liefde.
Een liefde die sterker is dan onbegrip, die weerwerk biedt aan hardheid en eenzaamheid, en die verbinding schept tussen mensen. Ze brengt ons samen rond woord en brood, maar nodigt ons tegelijk uit om ook buiten onze eigen gemeenschap die liefde te beleven, als één grote familie van broers en zussen, gedragen door dezelfde liefde.
Dat licht, dat Jezus over ons leven wil laten schijnen, werd mooi verwoord in het slotlied: “Laat zo je licht maar schijnen bij alles wat je doet, zodat de mensen zeggen: God is goed.” Een lied dat de vreugde weerspiegelt die groeit wanneer Gods liefde het hoogste woord krijgt.
Net zoals koning David in de eerste lezing danste van vreugde, zongen ook wij samen met de bewoners met een warm en blij hart. Maar niet elk hart is altijd licht. Soms dragen we pijn, verdriet of lijden mee. Ook dan mag Gods liefde ons dragen en als een balsem vele wonden verzachten.
De vreugde van het samenzijn was zichtbaar bij de bewoners met wie we woord en brood deelden. Hun dankbare en blije gezichten weerspiegelden het geluk om als één familie samen te zijn in Zijn naam.
Dank aan allen die dit gebedsmoment mogelijk maakten.
