Op een ondergesneeuwde donderdagochtend ga ik langs bij Els, nieuw waarnemend teamlid van onze pastorale eenheid. Ik mag via de achterdeur binnen, want Els is uiteraard geen vreemde voor me. Na een korte informele babbel, gaan we van start, want hoewel we elkaar al goed kennen, geeft Els toe toch een beetje nerveus te zijn. Uiteraard voor niets nodig.
Els, misschien schetsen we voor de mensen best kort iets over wie jij bent.
Ik ben dus Els Gevaert, nu nog 49 jaar (zegt ze al lachend), gehuwd met Koen en we hebben samen 3 kinderen Thijs (21) , Tim (19) en Emmy (13). We wonen als gezin op de Heirweg in het huis van mijn grootouders.
Els, ik moet bekennen dat ik niet meer weet waar onze wegen het eerst kruisten.
In Brugge op de planvergadering van Lourdes, ik stelde me voor en zei dat ik van Anzegem was. Je was direct enthousiast en kwam me achteraf aanspreken. In Lourdes leerden we elkaar beter kennen en leerde je ook Emmy kennen. Je sprak haar toen aan om aan te sluiten bij VIN JE en zo was de stap naar de Vincentiusgemeenschap voor ons een feit.
Klopt inderdaad, ik herinner me dat. Klopt het dat je daarvoor weinig binding had met onze geloofsgemeenschap?
Vroeger, als kind, ging ik steevast mee met mijn grootouders naar de viering om 19u30 in de kerk van de Heirweg. De kerk was toen goed gevuld, er waren toen ook veel jongeren, want dat was een soort ontmoetingsplek vooraleer ze uitgingen. Ik denk dat ik vanaf de leeftijd van 12 jaar niet heel erg kerkbetrokken meer was. Ik ging wel naar familiemissen, uitvaarten of een huwelijk. Maar zo zie je, het is nooit te laat om de weg naar de geloofsgemeenschap terug te vinden.
En dat is wat we als catechist ook veel verwoorden naar mekaar.
Klopt, als catechist is het de bedoeling dat we zaaien, daarna is het aan God. God blijft aan het werk in die jonge gasten, daar vertrouw ik op.
Je bent sinds enkele jaren betrokken als catechist, ik herinner me dat er niet veel overtuiging nodig was toen ik jou de vraag stelde.
Ja, eerlijk, ‘vrijwilligen’ zit in onze genen. Je krijgt dat mee met de paplepel. Hoewel ik mijn papa op een heel jonge leeftijd verloren ben, heb ik dat deels aan hem te danken. Ook aan mijn mama, beiden altijd bereid om een handje toe te steken waar nodig. Iemand helpen is een levenshouding, waar ik heel erg achter sta. De kinderen hebben het dus van geen vreemde. Thijs als jongerenbrancardier in Lourdes bij Jubilo, Emmy als actief lid van VIN JE en ook als hulp bij de vormselcatechese amuseert ze zich.
De keuze voor jouw studies en latere job in het WZC Ter Berk, was dan ook een evidentie denk ik.
Dat was inderdaad zo, nochtans tegen de adviezen van het CLB in, want ik zou te emotioneel zijn voor zo’n richting. Alleen is zorgen voor mensen echt wel mijn roeping. Je bouwt inderdaad een band op met de mensen van het woonzorgcentrum en als er een sterfgeval is, dan beleef je dat samen met de familie. Ik denk niet dat dit abnormaal is, dat lijkt me net het menselijke en het mooie aan de job.
Uiteraard Els, dat maakt je net wie je bent. Ik merk ook dat je heel erg zoekend bent in geloof.
Dat klopt. In Lourdes leerde ik terug stilvallen, onthaasten, terug bij mezelf te komen. Dat is wat ik ook op zondag voel als ik naar de viering ga. Ik voel wel dat ik nog veel kan groeien in geloof. Ik ben blij dat we bij het begin van vergaderingen soms in gesprek gaan over het geloof en hoe ieder van ons het voelt/ziet. Hoewel ik zelf nog niet steeds durf verwoorden wat ik voel.
Niets is fout Els en als het een troost kan zijn, niemand kent hét juiste antwoord. Het geloof is als een geschenk dat je uitpakt. Het zit in vele laagjes verpakt en ieder laagje kent zijn vreugde bij het uitpakken. Geniet van dat proces!
Dankjewel Els voor de gastvrijheid, voor de babbel en voor jouw grote engagement binnen onze geloofsgemeenschap. Ik wil dit artikel eindigen met de mooie woorden die gebruikt werden bij jouw voorstelling tijdens de aanstellingsviering.
“Dynamische Els is iemand die op vele domeinen haar handen uit de mouwen steekt. Als verpleegkundige in het woonzorgcentrum Ter Berk is zij een echte steun en toeverlaat voor haar collega’s. Met haar zachte aanpak en vriendelijke blik raakt ze het hart van vele bewoners. Ze weet altijd de juiste toon naar hen toe te vinden.
Met een open blik stapt ze spontaan naar mensen toe en stapt dan met hen mee. Els hoeft je niet te roepen. Ze staat er meestal al. Tot veel engagement bereid.
Binnen onze geloofsgemeenschap werkt ze reeds enkele jaren mee als catechist waar ze tijd noch moeite spaart om 12- jarigen mee op weg te zetten naar hun vormsel toe. Ze stapt enthousiast en boordevol begrip en aandacht naast hen.
Haar gelovig op weg zijn zet ook anderen dieper in beweging. Spoor trekkend voor velen stapt ze zelf bewust in het spoor van Hem die haar draagt en inspireert. Doorheen alles.”
Stefanie De Witte
