Met veel goesting stap ik richting het huis van Anja (53) en Lieven (62) Vercruysse. De verwelkoming is hartelijk, want Anja is geen vreemde voor mij. Anja was voor mij eerst de vrouw van…, daarna werd ze één van de vormselcatechisten van Gijzelbrechtegem, maar nu kan ik spreken van Anja als vriendin.
Anja, we kennen elkaar natuurlijk, maar vertel eens. Je woont hier in Vichte, alleen liggen je roots elders.
Dat klopt, ik woon hier met Lieven en onze 2 zonen Senne (24) en Robbe (22) in Vichte sinds 2000. Alleen is onze band met Gijzelbrechtegem een stuk intenser. Ikzelf ben afkomstig van Gijzelbrechtegem, onze kinderen gingen er ook naar school.
Nu ben je heel erg betrokken in de pastoraal in Gijzelbrechtegem, was dat altijd al zo?
Ik heb nooit in de parochieraad gezeten, maar ben wel altijd een betrokken parochiaan geweest. Rond mijn 22ste ging ik in het vrouwenkoor in Gijzelbrechtegem dat gesticht werd door zuster Myriam. Ik was daar de penningmeester van. Uiteindelijk ben ik ook vormselcatechist geworden in Gijzelbrechtegem, maar ik was dat eerder al in Vichte. Toen we een aantal jaar in Vichte woonden, kwam pastoor Luc vragen of ik wou aansluiten bij de catechisten in Vichte. Ik heb dat altijd graag gedaan. Enkele jaren later was er een nood in Gijzelbrechtegem, ik ben een jaar catechist geweest in beide werkingen en dan uiteindelijk overgestapt naar Gijzelbrechtegem. Ondertussen is de werking samengevoegd met de werkingen van Ingooigem, Kaster en Tiegem.
Catechist zijn gaat jou goed af hé?
Ja zeker! Met jongeren op weg gaan is iets waar ik veel vreugde uit haal. Meegeven van wat ik voel rond geloof aan die gasten vind ik heel zinvol. Wist je dat Engelse les geven eigenlijk mijn oorspronkelijke droom was als job? Alleen was daarvoor de basis niet voldoende.
Nu werk je als begeleider in De Bolster in Berchem, geen spijt dan van deze beslissing?
Nee hoor, ik werk daar al van het begin van mijn loopbaan. In het Sint-Vincentiusinstituut in Anzegem hing een oproep naar vrijwilligers uit voor Ter Wilgen (nu De Bolster). Het is een instelling voor mensen met een verstandelijke beperking. Ik ging daar van start als vrijwilliger, later deed ik er ook mijn stage en zo ben ik daar blijven hangen. Ik ken heel veel vreugdes in mijn job. Het zorgen voor anderen geeft me voldoening. Het zit in kleine dingen verscholen. Mijn hart vult zich met warmte door de wederkerigheid die er is tussen de cliënten en ik als begeleider. Een spontane aanraking of het horen van mijn naam kan mijn hart een sprongetje van geluk laten maken. Ik werk daar ook mee in de pastorale werkgroep, ik help bijvoorbeeld bij de opmaak van de herinneringsviering rond Allerzielen.
Pastoraal bezig zijn is een rode draad doorheen jouw leven heb ik het gevoel.
Ja, ik zit ook in de rouwgroep van onze pastorale eenheid. Ik vind het belangrijk dat we aandacht blijven hebben voor mensen die rouwen. 1 jaar in de tijd is helemaal anders dan 1 jaar rouwen. Ik vind het mooi dat we hier als gemeenschap aandacht voor hebben. Ik zong vroeger ook mee in J’Ansoldo. Nu niet meer, ik mis het zingen soms wel, alleen was het voor mij te druk met de repetities, mijn job, de vormselcatechese…
En toch zeg je JA om teamlid te worden binnen onze pastorale eenheid en neem je voor een stuk de fakkel van Lieven over.
Klopt, heel erg bewust zelfs. De geloofsgemeenschap is altijd belangrijk geweest voor mij, ik ben altijd heel erg betrokken geweest. Het is ook niet volledig nieuw voor mij, want via Lieven weet ik al een beetje hoe het allemaal draait.
Wat is jouw droom voor onze pastorale eenheid?
Dat we blijven gedreven en enthousiaste mensen vinden om de boodschap uit te dragen. Hetgeen op ons afkomt, het grootschaligere, zal soms wel met hartzeer zijn, alleen vind ik het wel logisch. En ik vind ook dat we binnen onze gemeenschap goed bezig zijn. Dat konden we merken in de teamopleiding die we volgden als nieuw teamlid. De stappen die ze vragen om te zetten, daar zijn wij al volop aan bezig, vb. met de rouwgroep, de verloofdenwerking, de vormselcatechese, de eerste communiewerking… We mogen in dit alles ons enthousiasme, ons vuur niet verliezen.
Dat zijn mooie woorden Anja om ons artikel te eindigen. Dankjewel voor dit interview, voor jouw mooie woorden. Ik eindig, net zoals in het artikel van Els, met de woorden die werden gesproken in de aanstellingsviering.
Anja kent de Vincentiusgemeenschap door en door. Ze zet zich al jarenlang in als vormselcatechist, in de rouwgroep en zorgt wekelijks mee voor het goede verloop van de weekendvieringen in Gijzelbrechtegem. De zachtheid in haar stem die haar zo typeert maakt van haar een lector naar het hart van velen. Met haar stem weet ze te boeien én te raken. Met haar rustige uitstraling en een luisterbereid hart slaat ze brug tussen velen. Ze kan zich inleven in meningen die uit elkaar liggen en probeert er alles aan te doen om deze met veel begrip voor ieders ‘anders zijn’ met elkaar te verzoenen.
Ze brengt rust, waar ze ook komt. Samen met haar zoeken naar een nieuwe aanpak of verdiepende ideeën is deugddoend en inspirerend. Anja leeft vanuit haar zorg voor mensen met een verstandelijke beperking in De Bolster vanuit het hart met open oog en oor voor ieders kwetsbaarheid. Zij brengt Zijn boodschap heel eenvoudig dichterbij.
Stefanie De Witte
