In dit artikel willen we het bijzondere verband toelichten tussen een ‘misintentie’ en een eucharistieviering.
Door een tekort aan priesters zijn veel gelovigen in Vlaanderen gaandeweg vertrouwd geworden met woorddiensten (gebedsdiensten), al dan niet met uitreiking van de heilige Communie. Toch is er een wezenlijk verschil tussen een eucharistieviering, waarin de priester het heilig misoffer opdraagt, en een gebedsdienst waar dat niet het geval is. En dat heeft ook belang om een misintentie goed te kunnen begrijpen.
De Heilige Eucharistie wordt gevierd voor het heil (welzijn) van de wereld en de Kerk en heeft het karakter van offer. Gedenk de woorden van de Heer: “Deze beker is het Nieuwe Verbond in mijn Bloed, dat voor u wordt vergoten.” (Lc. 22,20). Het is een gebruik dat wanneer een priester de Eucharistie opdraagt hij een specifieke intentie kan opnemen in het grote gebed van de Eucharistie. Men noemt dit een misintentie.
Het vindt dus zijn oorsprong in de liturgie zelf. Bij het gereed maken van de gaven op het altaar (brood en wijn) in de eucharistieviering brachten de gelovigen eigen gaven, aanvankelijk in natura en later in geld, naar voren. Deze offergaven, als teken van het persoonlijk deelnemen aan de eucharistieviering (zoals Christus zichzelf gegeven heeft) waren bestemd voor het werk van de Kerk, de zorg voor de behoeftigen en voor het levensonderhoud van de priester.
Met onze persoonlijke bijdrage voor een misintentie (in alle Vlaamse bisdommen momenteel 15 euro) wordt dan tot uitdrukking gebracht dat wij de persoon of de zaak die ons lief is, willen laten delen in de geestelijke vruchten van de eucharistieviering. Uiteraard kan men Gods barmhartigheid of het offer van Christus niet kopen. Het belangrijkste wat wij kunnen offeren is niet ons geld, maar als wij onszelf, onze tegenslagen, ziekte, pijn, inzet, vruchten van ons werk verenigen met het offer van de Heer. Het hoort m.a.w. bij het geloof van de Kerk dat we voor onze overledenen niets beters kunnen doen, dan een H. Mis te laten opdragen, en de vruchten van het verlossend lijden, sterven en verrijzen van de Heer Jezus voor hen af te smeken.
Omdat tijdens de eucharistieviering nu net het offer van Christus en de Kerk opnieuw en reëel present wordt gesteld – door de gewijde priester - kan alleen in de Mis gesproken worden van een misintentie. Volgens Canon 901 van het Kerkelijk Wetboek kan enkel een priester een mis opdragen met een intentie. Gebedsdiensten en woord- en communiediensten zijn waardevolle liturgische vieringen, maar zij zijn geen eucharistievieringen. Omwille van de liturgische duidelijkheid worden voor aangekondigde gebedsdiensten dus geen misintenties aangevraagd. Het blijft uiteraard mogelijk en wenselijk om in gebedsdiensten algemene gebedsintenties op te nemen als voorbeden, bijvoorbeeld voor overledenen, zieken of andere concrete noden van mensen en gemeenschap.
Nog een laatste detail. Door het verminderde aantal eucharistievieringen worden ook misintenties samen genomen in één Mis. Toch wordt voor elke misintentie een eucharistieviering gedaan. Misintenties worden dan gedaan op momenten waar er geen aanvragen tot intenties zijn of doorgegeven aan priesters die geen intenties hebben of aan het bisdom.
