Waarom is het “Onzevader” langer in de mis?
Een goeie vraag, want er zijn gelovigen die het ‘Onzevader’ bidden, en zij beweren dat korter lijkt dan de versie die ze soms in de kerk horen. Waarom komt er in de misviering “da stukske” bij?
Het is zeker niet zo dat het om een ander “Onzevader” gaat of dat enkel het Onzevader uit de mis het juiste is. Het onderdeeldeel van de mis dat we het ‘Onzevader ‘noemen, bestaat eigenlijk uit meer dan het gebed alleen, maar uit drie delen: Het gebed het Onzevader zelf, het embolisme en een doxologie. Dat zijn moeilijke woorden, maar we leggen het uit.
Het gebed zelf is verplicht te kennen voor de alle katholieken en gaat in Vlaanderen als volgt:
Onze Vader, die in de hemel zijt, uw naam worde geheiligd, uw rijk kome, uw wil geschiede op aarde zoals in de hemel. Geef ons heden ons dagelijks brood en vergeef ons onze schulden, zoals ook wij vergeven aan onze schuldenaren, en breng ons niet in beproeving
maar verlos ons van het kwade.
Daarna komt het embolisme dat alleen door de priester wordt gezegd. Embolisme betekent eigenlijk aanvulling of interpretatie. Het is dus een aanvullend gebedje dat vooral over de laatste zin “maar verlos ons van het kwade” gaat.
Verlos ons, Heer, van alle kwaad, geef vrede in onze dagen,
dat wij gesteund door Uw barmhartigheid, vrij mogen zijn van zonde,
en beveiligd tegen alle onrust. Hoopvol wachtend op de komst van Jezus, Messias, Uw Zoon.
Op het einde komt er dan de doxologie, die de hele kerk als antwoord mee opzegt. Een doxologie is eigenlijk een korte lofzang aan God. Een compliment dat we aan God geven zou je kunnen zeggen. Bij het Onzevader gaat het als volgt:
Want van U is het Koninkrijk, en de kracht en de heerlijkheid in eeuwigheid.
Omdat tijdens sommige misvieringen het tweede deel (embolisme) wordt weggelaten lijkt het soms of de doxologie een deel is van het ‘Onzevader’-gebed zelf. Het wordt dan ook in een keer opgezegd zonder tussenpauze en dat kan verwarrend zijn. Het is dus zeker niet abnormaal dat de vraag gesteld wordt, want in de geschiedenis hebben mensen zich al wel vaker vergist en de doxologie als onderdeel van het gebed gezien. Zo beschouwen heel veel protestanten het nog steeds als één geheel en zullen ze het altijd samen opzeggen, ook wanneer ze het thuis alleen bidden.
