Simon de Beauvoir verwoordt het in ‘De komst van de leeftijd’ zo: “Het nastreven van doelen die ons bestaan betekenis geven: toewijding aan individuen, groepen of doelen, sociaal, politiek, intellectueel of creatief werk. (…) Je leven heeft waarde zolang je waarde toeschrijft aan het leven van anderen, door liefde, vriendschap, verontwaardiging, medeleven.”
Deze woorden nodigen uit om stil te staan bij hoe we in het leven staan. Herkent U dat gevoel, dat betekenis vaak schuilt in de verbinding met anderen, om ons heen? Is het een gedachte die rust geeft, of uitdaagt?
Het zijn vaak de kleine gebaren die deze 'waarde' tastbaar maken.
We zien het dagelijks om ons heen en het verwarmt ons hart: een luisterend oor, iemand de weg wijzen, een vriendelijke groet in de gang, een boterham aangeven of even helpen bij het openen van een potje confituur,... Het zijn die momenten die laten zien dat we er voor elkaar zijn.
Een 99-jarige dame zei eens:
“Soms denk ik: ‘Wat loop ik hier nog te doen? Zou het niet beter al gedaan zijn?’
Maar dan denk ik: ‘Nee, laat het maar komen zoals het komt. Ik ben klaar, maar niet gehaast. Het is afgerond, maar er kan nog iets bij. Ik heb mijn kinderen en kleinkinderen op weg gezet. Ik ben fier op wat ik gedaan en doorgemaakt heb. En als ik daar nog wat van mag genieten, is dat goed.”
‘Wat loop ik hier te doen?’ – ‘Waarom ben ik hier?’ Levensvragen die wegen als een ton, met misschien wel een antwoord zo licht als een veertje: omwille van de liefde. Is dat niet wat ons hier bracht? is het niet dat wat ons vooruit duwt en waar we ons aan vasthouden, een leven lang?
Kreeg Adam niet Eva naast zich, omdat het Gods verlangen was dat geen mens alleen door het leven zou moeten gaan?
Hij wenste ons verbondenheid toe, zodat niemand een eiland is en we deze levensweg met tochtgenoten kunnen gaan.
Verbondenheid, een groot woord dat elke dag kleine wenken geeft. Want die momenten van verbondenheid liggen zomaar voor het oprapen - voor wie goed kijkt tenminste, voor wie ze opmerkt. Verbondenheid zit in herinneringen die ons vertellen: je hebt iets voor anderen betekend. Het zit in de natuur die ons omringt en zegt: ook jij bent een stukje van deze mooie schepping; dit wondere geheel, daar maak jij deel van uit. Het zit in foto’s die ons tonen: de vriendschap die er was en is, de vreugde die werd gedeeld. Het zit in familie en vrienden die tastbaar maken: jij bent een unieke schakel in onze kring. Het zit in een ontmoeting met een medemens die ons laat voelen: ik zie jou, ik ben blij dat je er bent! Verbondenheid zit in een moment van stilte dat je verbindt met wie er was en is, hier en ver weg. Verbondenheid zit in mezelf, wanneer ik van mijn binnenkant naar buiten reik en die rijke wereld rondom mij omarm.
Deze bijdrage is een samenwerking van Katrien (parochieassistente) en Karen (animator in WZC De Gerstjens)
