Diakenvrouwen - Ook zij zeggen "ja"
De stille roeping van de echtgenotes van diakens
Roepingenzondag staat voor de deur. Elk jaar staan we stil bij priesterroepingen en organiseren we gebedsmomenten om te bidden voor nieuwe roepingen. Maar roeping gaat verder dan dat. We bidden ook voor roepingen tot religieus of godgewijd leven — voor ieder die zoekt naar de weg waartoe God hem of haar roept.
In dit artikel willen we stilstaan bij een roeping die minder zichtbaar is: die van de echtgenotes van diakens. We zijn in gesprek gegaan met Els, Sandra, Liesbeth, Tine en Ania. In deze uitgave lees je over Els en Sandra.
Diaken worden
Een diaken in de katholieke Kerk is een gewijde man die een belangrijke dienende rol vervult in de liturgie, de verkondiging en de zorg voor mensen in kwetsbare situaties. Er zijn twee vormen van diaconaat: de permanente diaken, vaak gehuwd en levenslang actief, en de transiënte diaken, die in opleiding is voor het priesterschap. Wie ongehuwd wordt gewijd, belooft celibatair te leven. Een gehuwd permanent diaken die weduwnaar wordt, kan dan weer niet hertrouwen. Kandidaten starten de opleiding meestal tussen 35 en 55 jaar. De vorming duurt vier jaar en vraagt inzet van zowel de kandidaat als zijn gezin.
De vrouw van de diaken
Naast de man die zich laat wijden, is er zijn echtgenote die meeleeft, meedenkt en mee gevormd wordt. Hun rol blijft vaak op de achtergrond, maar is essentieel. Daarom gingen we in gesprek met enkele echtgenotes van diakens, over hun geloofsweg, hun ervaring van roeping en wat het betekent om mee te stappen in deze bijzondere dienst aan Kerk en samenleving.
Kunt u zich voorstellen?
Ik ben Els Vanlaere, 52 jaar, wonende in Wingene maar we zijn allebei uit Lichtervelde. Ik werk als zorgkundige in het woonzorgcentrum Amphora in Wingene. We zijn bijna 35 jaar getrouwd en Danny is nu 16 jaar diaken (wijding 8 november 2009). We hebben 3 kinderen en het 6de kleinkind is onderweg.
Mijn naam is Sandra Declerck, 52 jaar, we wonen in Tielt. Ik ben kleuterleidster van opleiding maar werk sinds 2015 bij Ferm Kinderopvang waar ik al 4 jaar clustermanager ben. We zijn dit jaar 30 jaar getrouwd en Chris is 18.09.2011 tot diaken gewijd. We hebben 3 kinderen, de oudste dochter is getrouwd op 14 maart 2026.
Het volledige verhaal van deze twee diaken-vrouwen kan u deze week lezen in het parochieblad dat in uw brievenbus viel. Volgende week wordt het verhaal van nog twee vrouwen gepubliceerd.
Vormelingen van de week
In aanloop naar het vormsel stellen we de vormselgroepjes voor.
Het laatste catechesegroepje is van Paul:
Vlnr: Maxim Meirhaeghe, Maurice Coens, Jules Delaere, Noor Strubbe, Loes Bert, Jolien Scholts.
Vormelingen op stap
Verslagje geschreven door…..
Ook Jana en Lars hebben hun pen bovengehaald.
Jana: Op dinsdag 7 april was er een volgend catechesemoment gepland. Dit keer gingen we de kerktoren en het rusthuis bezoeken.
Lars: We werden om 12:45 u. verwacht aan de kerk. Van ons catechese-groepje was iedereen behalve Lore.
Daarna gingen we met z’n allen de kerk in en kregen we wat uitleg over de kerk. (o.a. houtsculptuur van Koning David). Het volgende wat we deden is terug naar buiten gaan en mochten we de hoogte van de kerktoren schatten.
Jana: We startten met een uitleg over de kerk van Ruiselede en daar leerden we dat de kerktoren eerst in het midden stond. Daarna gingen we naar binnen en keken we of er nog sporen waren van de oude kerktoren. En ja, we vonden er nog.
Vervolgens gingen we naar de kerktoren. Het waren veel trappen en verdiepingen.
Lars: We hebben een rondleiding gekregen en zijn verdiep per verdiep naar boven gegaan. Het was een hele steile trap. Eenmaal boven zijn we bij de drie verschillende klokken gaan staan.
Jana: Het waren enorm grote klokken. En als je door een klein ruitje keek, had je een prachtig zicht over Ruiselede. We kregen een interessante uitleg.
Lars: Om 13:30 u. hebben we de klok horen luiden (kleppen). Terug beneden zijn we met z’n allen te voet naar Rusthuis Curando gestapt. Daar kregen we een bejaarde in een rolstoel toegewezen om mee te gaan wandelen.
Jana: Tenslotte gingen we met de bejaarden uit het rusthuis gaan wandelen met de rolstoel. We maakten een mooie wandeling door Ruiselede en genoten van de zon. Met af en toe eens een rolstoel tegen je been, zijn we er toch geraakt.
We sloten af met een drankje in den tap. We reden daarna met de bejaarden weer naar het rusthuis en zo beleefden we een mooie namiddag.
Uit het verenigingsleven
Neos Ruiselede: Daguitstap naar Antwerpen: Oosterweel cruise en Luchthaven
Op donderdag 2 april 2026 vertrokken we ’s ochtends aan de Sporthal met 2 autocars naar Antwerpen. Daar begaven we ons aan boord van een Flandria boot voor een 3-uur durende unieke cruise met gids langs de Oosterweelverbinding. We werden daar ontvangen met koffie en croissant. De gids gaf ons gedurende gans de tocht een uitgebreide boeiende toelichting van deze grootschalige werken en van de haven. Tijdens de boottocht voeren we langs verschillende werven en kregen een goed zicht op de aanleg van nieuwe tunnels en bruggen. Werkelijk alle denkbare technologische en bouwtechnische innovaties worden daar ingezet om een vlottere, veiliger, groenere en gezondere Antwerpse regio te creëren. Het was wel indrukwekkend om de omvang van de werken vanop het water te zien Waar je vanaf de weg slechts enkele fragmenten kunt zien, kregen we nu een totaalzicht.
Na deze rondvaart konden we genieten van een uitgebreid 3-gangen menu in het Colmar restaurant, bestaande uit een royaal buffet voor voorgerecht en dessert en keuze voor het hoofdgerecht, dranken en koffie inbegrepen.
Na de middag brachten we een bezoek aan de luchthaven van Antwerpen onder begeleiding van gespecialiseerde gidsen van Stampe & Vertongen Museum. Zij verdeelden ons daar in 4 groepen van 20 zodat iedereen wel voldoende kon volgen wat de gidsen ons vertelden tijdens de rondleiding. Er werd ons meer uitleg gegeven over de werking van luchthaven. Het was fascinerend om eens achter de schermen te kunnen kijken.
We bezochten ook het Stampe & Vertongen Museum, dat hulde brengt aan de luchthavenpioniers Jean Stampe en Maurice Vertongen. Zij waren de initiatiefnemers en stuwende krachten achter de ontwikkeling van de Antwerpse Luchthaven. We konden daar ook verschillende historische vliegtuigen van dichtbij bekijken.
Na dit interessante en leerrijk bezoek reden we terug huiswaarts. Het was een geslaagde daguitstap waarbij we veel opgestoken hebben van twee belangrijke aspecten van Antwerpen, de haven en de luchtvaart.
Rudy
Tuinhier: Lezing "Een natuurlijke zonwering: de druivelaar"
Als je het woord ‘druivelaar’ hoort, waar denk je dan aan? Misschien aan de scheurkalender die in talrijke gezinnen aan de muur hangt? Of denk je eerder aan druiven, wijn, zuiderse sfeer, vakantiegevoel, zoetigheid, terrasje doen, serres, een prachtig bladerdak? Deze laatste gedachte is de correcte: bij Tuinhier hadden we op maandag 6 april 2026 Guy De Kinder op bezoek om ons meer te vertellen over het kweken van druiven.
De zaal liep vol, de eerste prachtige (paas)lentedag zat er op. Sommigen kregen goesting om een druivelaar te planten en kwamen wat informatie sprokkelen, want zo eenvoudig is het nu ook weer niet. Vooral geduld is een mooie gave …
Snoeien is essentieel
Er werd veel aandacht geschonken aan de kunst van het snoeien: de zomersnoei en de wintersnoei. Daar hangt veel van af of je de druivelaar gezond kan houden. Voor beginnende tuiniers is dit lastig want het voelt vaak onnatuurlijk aan om een plant zo stevig terug te knippen. Wat zeker even belangrijk is: de plant luchtig houden, sterke rassen uitkiezen (minder vatbaar voor schimmels), de goede grond, de juiste plaats in de zon met niet te veel nattigheid en de ‘aanvallers’ (wespen, hoornaarts, vogels, muizen) trachten weg te houden. Ik hoorde toch wel wat druivenrassen met vrouwennamen passeren, ofwel heb ik enkel deze onthouden, dat kan ook: Esther, Evita, Venus, Nelly, Sophie, Bianca, Vanessa.
En dan proef je er eentje…
Druiven kweken heeft iets magisch. Je haalt niet alleen een mooie plant in huis - correctie, in de serre of buiten dus- maar ook jarenlang tuinplezier. De charme waarmee de nonchalante weelderige ranken zich langzaam een weg zoeken langs een muur, draad of pergola, is magie. En dan komt het moment: dan proef je er eentje, het eerste zoete druifje uit je eigen tuin en dat is zo een klein geluksmomentje waar je toch blij van wordt? Het is misschien niet perfect zoals in de winkel, wat kleiner, met een pitje te veel, een ander kleurtje, maar het komt uit je eigen tuin en dat maakt alles goed. Het loopt niet ieder jaar zoals je gehoopt had, maar dat hoort er bij. En oefening baart kunst, na een aantal seizoenen sta je daar doodnormaal je druivelaar bij te knippen en zitten de knepen van het vak in je handen. Ieder kreeg een stekje mee naar huis. Benieuwd of we binnen een paar jaar enthousiaste foto’s gaan toegestuurd krijgen (en dit is dus een hint).
Linda Herman
